De laatste weken komen al in zicht en dus wordt het de hoogste tijd dat ik er nog eens van profiteer om wat over Brazilië neer te pennen. Ik begin het leven hier meer en meer gewend te raken, ook al blijf ik nog steeds de buitenlander in een boerendorp. Vandaag zal ik het simpelweg hebben over dingen die me dag op dag verbazen, kleine dingetjes die bij ons gewoonweg anders zijn. Here we go.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen en het hebben over mevrouwtje zonneschijn. Verschrikkelijk warm! Vanaf 6u ’s ochtends tot 6u ’s avonds schijnt de zon hier haar batterijen plat. Rond 6u is de energie dan ook op en gaat ze in 5 minuutjes onder. Ik zie letterlijk elke avond de zon zakken in de zee, of toch op z’n minst als ik rap genoeg ben. De meeste mensen verkiezen hier niet buiten te komen tussen 11h en 15h omdat de zon hier dan zo erg brandt. Een siësta om “você” tegen te zeggen dus. Ik smeer mij hier nog steeds dagelijks in met factor 30. Bij minder verbrand ik mijn maagdelijk witte velleke onmiddellijk, bruinen is hier niet van de poes! Af en toe valt er hier wel een stortbui uit de lucht. Meestal ’s nachts, dus mijn was moet ik ’s avonds binnenhalen óf voor het slapengaan gewoon in een badje waspoeder dompelen, uithangen en ’s morgens hangt de was daar hoog en droog…

Dan is er ook nog het onuitputtelijke fruit. Daar hebben ze hier wel kaas bij gegeten. Ik herken hier nog steeds de meeste fruitsoorten niet, ik weet enkel dat ze allemaal lekker zijn en zo gemakkelijk te vinden. Af en toe eens onder een boom lopen en er valt wel iets uit de lucht. Veelvoorkomende fruitnamen zijn hier dan ook: goiaba, abacaxi, roman, maçã, mamão, graviola, cacao, açaí, melancia, jaca, seriguela, jambo, carambola, pinha, maracuja, cajú, guaraná, en zoveel meer! Ze in je mond steken is gelukkig veel minder moeilijk dan ze van elkaar te onderscheiden.  Je zou voor minder een banaan in je oor steken, ernie.

Waar ik na al die tijd nog steeds geen weg mee weet zijn alle mannen in de straat. Soms lijkt het of ze allemaal tegelijkertijd zijn buitengeborsteld door hun Braziliaanse furies maar dat zal wel niet. Ze staren je aan alsof je hen nog 200 Reais verschuldigd bent maar vanaf je “Olá, bom dia!” zegt klaren hun vraagtekengezichtjes op en lijkt hun dag gemaakt. Wie ben ik om hen dit kleine blikje niet te gunnen he dan? Ondertussen heb ik een theorie ontworpen dat aangezien alle kinderen hier op straat spelen, en de meeste mannen hier bij verschillende vrouwen kinderen hebben, het gemakkelijker is voor deze papa’s hun kinderen allemaal samen te zien spelen als ze daarbij in de straat gaan zitten. Slimme mannen, die Brazilianen. Ze stellen graag hun eigen voetbalteam samen uit eigen bloed. Zou dat het grote geheim van hun voetbalsucces zijn? One big daddy cool?

Een volgend puntje op mijn lijstje is mijn uitgebreide homosexuele vriendenkring hier in Barra de São Miguel. Brazilië mag dan wel een berucht machistisch land zijn, maar nergens heb ik nog zoveel homosexuelen ontmoet als hier! Ze zijn overal en o zó vrouwelijk! Je zou ze hier moeten zien rondtrippelen en elkaar kusjes gooien, pink paradise als je ’t mij vraagt. Het grappigste van dit alles is dat de grootste en stevigste mannen hier nog het meeste liggen grappen met hun homosexuele medemens. Aanrakingetjes voor de klucht, knuffels en knipoogjes met een glimlachje, geen mens die weet wie hier nu precies wat is. Zo heb ik hier een vriend, Junior, receptionist( e) in de NGO, die wel de koningin der homosexuelen moet zijn. Ik ken geen vriendin die vrouwelijker is dan hem. Dagelijks zit hij hier te koffiekletsen met zijn giechelende bende identiteitscrisissers in de receptie van Pense Brasil. Hij geeft me complimentjes als m’n haar goed ligt en verlegt dan zijn denkbeeldige froufrou van kant. Bij laagtij in de receptie zit hij achter zijn computertje te kwijlen op foto’s van onbereikbaar manvolk.  In het weekend gaat hij ook naar een gayclub in Maceió waar hij heel wat wilde avonturen beleeft. Wekelijks krijg ik dan ook een zeer gedetailleerde update van zijn veroveringen (en die van zijn clubgenoten).

Een volgend verbazing-oproepend programmapunt zijn de ontrouwe(minder verbazend hier in Brazilië)  viervoeters.  Barra heeft misschien 7000 inwoners maar ze heeft waarschijnlijk ook zo veel straathonden. Ze hebben alle kleurtjes en alle maten. Sommige zijn lief en gemoedelijk, andere zijn agressief en rap in hun gat gebeten. Je weet met ander woorden nooit wat je op je bord zal krijgen wanneer je er eentje voorbij fietst. Tanden in je versgewassen kuit of gewoon een bananenschilgeurtje en een kwijldruppel. Véronique heeft er hier echt wel de pest aan. Ze gaat er spontaan van lopen, maar laat dat nu net dé specialiteit zijn van meneertje vagebond dus die holt er dan ook zonder enig probleem achter aan. Bijgevolg laten ze mij wel mooi met rust. Als 2 honden vechten om haar been, loop ik er rustig omheen.

Tenslotte zou ik het nog willen hebben over de contradictie in het straatbeeld. Hoewel ik hier dagelijks met boefjes word geconfronteerd, heeft niemand hier een fietsslot op zijnen vélo. Boefjes lopen hier openstaande huisjes binnen en buiten alsof ze er net naar het toilet zijn geweest, maar de openstaande fiets op hun weg laten ze netjes staan. Bij het dagelijkse winkelbezoek plaats ik mijn tweewieler in het wilde weg en ik ga er dan ook van uit dat hij er nog staat als ik mijn nutella gekocht heb. Mijn blind vertrouwen in de bandietjes is tot nu toe nog steeds ongeschonden en dat zal ook wel zo blijven denk ik, tenzij ze opeens zouden denken dat die plakband aan mijn versnellingsbak wel eens geld kan waard zijn. Je weet hier echter nooit. Gisteren was er ook een gehandboeide boef uit het politiekantoor ontsnapt. Hij had het op een spurtje gezet in een lange smalle straat (niet erg slim dus) en aangezien de obese politie-agent na zijn tweede ademhalingspoging in de achtervolging zijn bloeddruk voelde vallen haalde die zijn pistool boven en schoot 2 keer op de ontsnapte crimineel. Dat is nu echt Brazilië. Een land waar niemand iets onder controle heeft, behalve dan misschien de begrafenisondernemer over zijn inkomen. Het boefje is uiteindelijk ontsnapt en de politie-agent bekomt nog steeds van zijn longklap. Over en uit.

Ok beste vrienden en vriendinnen, ik hou het weer bekeken voor vandaag. Toch nog even melden: de ramp met de schoolkinderen heeft hier ook in Brazilië het nieuws gehaald. Mensen hebben me er hier dan ook al veel over aangesproken. Ik vind het jammer zo’n nieuws over België te moeten horen en betuig dan ook mijn medeleven met familie en vrienden van de slachtoffers. Desalniettemin, geniet van de lente die blijkbaar eindelijk in ons Belgenlandje is gearriveerd. Ik had hem nochtans al een maand geleden op de post gedaan! BRASIIIIIIL!

Beijinhos,

Janne!