Meer dan een week geleden dat ik nog van me heb laten horen. Jullie zullen je vast zorgen maken! Nee, ik ben niet ziek. Nee ik lig ook niet hele dagen met mijn gat in de zon. Nee, ik ben niet vergeten hoe ik moet typen. En tenslotte: nee, ge zijt nog lang niet van mij af. Here I am baby!!!

De voorbije week was goed gevuld. Er is “fresh meat” toegekomen op het schooltje en wie kan die beter de weg wijzen dan de ex-nieuweling. Oui, c’est moi J! Véronique is 29, Zwitsers en wat aan de kleine kant. Ze verblijft in hetzelfde huisje als mij en loopt ook dagelijks rond te toeren en loeren op de NGO. Ze wil uiteindelijk ook les gaan geven maar voorlopig vult ze haar dagen met wat lessen meeplukken en wat strandwandelingetjes om haar darmen tot rust te laten komen. Ze moet duidelijk nog wat wennen aan de haute cuisine hier. Samen met haar blijf ik me dagelijks verbazen van de stoten die de Brazilianen hier uithalen. Een grap en een grolleke, daar zijn ze toch niet vies van. Thema van vandaag:  de beste Braziliaanse mopjes tot nu toe!

1)      Het eerste grapje ging als volgt: Maxime en ik hadden al enkele opeenvolgende dagen halve skypegesprekken gevoerd door de slechte internetverbinding. Omdat zo’n hatelijk gehakkel en gespuug-gesprek mij wel eens wat grompotterig durft maken had ik hem beloofd bij de volgende skype-sessie naar 1 van de twee “lan-huisjes” hier in Barra te gaan. Toen ik er aankwam ging ik aan de balie staan. Ik vroeg of ik internet kon gebruiken. De kerel wees naar het groepje hangjongeren achter mij en zei dat de ene computer die ze daar hadden in gebruik was en dat ik mocht aanschuiven als ik dat wou. Ik bedankte en zei dat ik mijn eigen lappietoppie bij de hand had en of ik het wachtwoord van de wifi kon krijgen. Hij zuchte diep en zei toen: “Ik zou wel willen maar ik ben het wachtwoord vergeten dus dat zal niet lukken.” Stomverbaasd droop ik af, een internetcafé die zijn wifi-wachtwoord vergeten is… BRASIIIIIIIL!!!

2)      Een tweede goeike vond overlaatst plaats. Een groepje vrouwen zat in de Ongie te wachten op de lerares Spaans. Ze was 15 minuutjes in retard en ze begonnen zich al vragen te stellen of ze nog zou afkomen. Ze had nochtans niets laten weten, niemand gebeld. Ze zagen een auto parkeren maar discussieerden dat dat de juf  niet kon zijn want zij reed met een zwarte auto met een andere nummerplaat. Een halfuur later besloot ik ze wat Spaanse les te geven in afwachting van de Braziliaanse schone. Nog steeds geen nieuws. De leerlingen konden haar niet bereiken, haar gsm stond af. Aan het einde van de 2-uur-durende les kreeg een studente telefoon. De lerares had “haar bus gemist” en zou er dus niet meer kunnen geraken. Ook al kwam ze altijd met de auto… BRASIIIIIL!

3)      Nog eentje waarbij ik goed gelachen heb was toen ik ’s ochtends te voet op weg was naar de NGO. Ik werd nagefloten en keek om. Een klein meisje zwaaide naar me met een soort waaier in de hand en brabbelde ook nog wat. Ze kwam op me afgelopen toen ik zag dat ze een zonnehoed in de pollekes had. Ik vroeg of alles goed was met haar (standaardvraag) toen ze met een wipje de hoed op mijn bolleke plaatste. “Mijn moeder wil je dit geven, gringa.” Ze draaide zich om en spurtte weer weg. Eventjes niet goed weten wat er net gebeurd was keek ik Véronique aan. Ik draaide me nog eens om maar het meisje was al verdwenen. Met opengevallen mond zette ik mijn weg verder, zonnehoed op kop.  Ok ik heb een wit velleke maar ’t is nu niet om te zeggen dat ik de zon in de huiskamer laat reflecteren als ik voorbij je huis passeer ofzo. Toen ik later aan een Braziliaan van de Ongie vertelde wat er net gebeurd was zei die mij droogjes: “Ge gaat nu niet kunnen zeggen dat ze je hier niet goed ontvangen he gringa.” BRASIIIIIL!

4)      Aan Paulo (collega) vroeg ik eens of hij nog naar school ging. Hij zei (in januari) dat het schoolvakantie was en dat de school binnenkort weer zou beginnen. Ik nam er vrede mee en liet hem zijn ding doen. Overlaatst merkte ik dat hij nog steeds rondzwierf in het dorpje zonder enige blijk te geven van schoolgaande jeugd te zijn. Ik vroeg hem of de lessen nog niet opnieuw begonnen waren en dat de schoolvakantie hier toch wel lang duurt. Hij zei dat ik het de vorige keer verkeerd moest begrepen hebben aangezien hij toen had willen zeggen dat de school met vakantie was. School met vakantie? “Sinds wanneer is dat dan?” vroeg ik hem… “Euhm ik weet het niet zo goed, sinds begin vorig jaar ofzo? Niemand weet wanneer de school precies weer uit vakantie gaat…” BRASIIIIIL!!!!

5)      Met een andere collega had ik het over de Braziliaanse politiek. Hij zei dat Dilma (de huidige presidente) Europese roots had. Ik had wat over België gepraat toen hij zei “Volgens mij is ze ook Belgisch!”. Dat vond ik bizar, daar had ik nu nog nooit iets van gehoord. Ik zei hem dat me dat wel heel onwaarschijnlijk leek. Hij zei: “of Belgisch of Joegoslavisch!”. Ik zei hem dat Joegoslavië niet meer bestond en dus zei hij dat het wel België moest zijn. Uiteindelijk bleek het Bulgarije te zijn… 1 pot nat! BRASIIIIIL!

6)      Een laatste lachertje overkwam me toen ik hier voor de eerste keer naar de bakker ging. Ik zag overal pistoleetjes liggen maar geen spoor van een brood, terwijl ze dat in het algemeen wel hebben hier. Ik vroeg de vrouw of het misschien net allemaal op was toen ze zei: “Gewoon Brood? Nee, dat maken we hier niet… Enkel Pistolets en hardgebakken broodkruimels…” BRASIIIIIL!

Ok ‘k moet het alweer hierbij laten voor vandaag want het is ondertussen etenstijd geworden en straks staan die Braziliaanse snottertjes hier weer aan mijn t-shirt te trekken omdat ze foto’s willen zien. Veel plezier met het zonnetje daar in België. Geniet ervan, 23 °C, da’s niet niets. Hier moet ik het stellen met 35 °C… Bummer!

Beijinhos muito grandes!