Trancoso-Arraial-Salvador

3 steden 5 dagen. Via Mariana had ik vrienden leren kennen die vanuit Vitória richting Porto Seguro reden. Toevallig... Dat was nu net de haven waar mijn bootje ging aanleggen de volgende dagen. Ze had haar vriendschapskrediet ingeschakeld en voor 258 punten mocht ik mee met hen de auto in, met de wind vanachteren. Heerlijke dutjes, daar op de achterbank. In een mum van tijd (9 uur-zinhos, zinho=tje) waren we in Trancoso aangekomen. Ik moest normaalgezien naar het volgende dorpje doorreizen, maar wat ik zag beviel me en dus besloot ik een extra halte in te lassen, Trancoso, waar de hardwerkende Braziliaan komt om eventjes uit te rusten. Ge kunt al raden... Daar ter plekke de verschilldende herbergjes wat vergeleken en ten slotte de goedkoopste gaan bezetten, er hing nog een percentje vanaf omdat het meereizend koppel (eigenlijk was het omgekeerd maar kom) daar ook zou overnachten. Het strand was meer dan prachtig. Een pintje getapt en een stoeltje zonsgewijs gepositioneerd om daarna een duikje in het warme zeewater te nemen. Ik keek rond me en zag dat het goed was. Het Braziliaanse koppel was ik op het strand weer tegen hun semi-naakte lijf gelopen. Ik verstond niet goed waarom maar ze wouden per se dat ik met hen de rivier (die uitmondde in de zee) overstak, en dat moest sneller gebeuren dan ik van hen gewend was. Zat er een haar in de boter? We wandelden tussen de Stella-aan-6-euro-strandbars door en op die weg wou ik hen nog wat van eigen nat voorzien. Ze hadden me tenslotte een busrit bespaard, en dat verdiende op z'n minst een schuimpluim. Argil was ervoor te vinden en ging met mij in zee, Fernanda wou wel eens nippen van haar aanstaande's tweede grootste liefde. En zo werd het hoogtij....d om de rivier over  te steken. Nu vielen de puzzelstukjes in mekaar, de rivier ging over in de zee die bij hoogtij weer over ging in de rivier. Met de zakken boven ons hoofd moest we door de stroming heen om te kunnen terugkeren, dachten we. Het was grappig, vooral omdat er GEEN zak met spullen in het water was gesukkeld. Een keer de weg terug ingezet beseften we dat er nog een tweede weg was, met een brug enzo... Damn! Voor de rest was Trancoso erg rustig, op die ene strand-rave na dan. Ik wou er eentje gaan drinken maar ik was blank en dat is wel erg bizar voor een Bahiana (inwoner van de staat Bahia) dus moest ik wel een toerist zijn. Toerist dat was klantentype 2, subclasse vrouwelijk, 40 Reais  aub... What? €15 entree voor een strandfeestje? Mijn lichtje ging uit voor die avond en ik sloot af met een colaatje in mijn goedkope kamer.
De  volgende dag stond ik vroeg op om de ônibus te nemen naar Arraial waar ik alweer met Fernanda had afgesproken. Fernanda had een beauty-salon en werkte er zelf als kapster. Ze had ook nog een epileerster/epilagevrouw/een-vrouw-die-je-kaal-plukt en een manicuris... vrouw die manicure deed. Ik wou afscheid nemen van het uitrustende Braziliaanse koppel toen ze zeiden dat ze me zouden brengen en daar zelf ook de dag doorbrengen... Of ze vonden me erg leuk, óf ze vonden me de max óf ik had iets aan van hen dat ze terugwouden (óf ze gingen gewoon die kant uit en waren zo vriendelijk om mij mee te vragen, maar dat kon het zeker niet geweest zijn!).
Na een kwartiertje alle straatjes van Arraial te hebben doorcrost met hun Fiat-panda-achtige bolide waren we eindelijk aan het juiste nummer geraakt. Er zat niet echt een systeem in, tenzij misschien een of ander logaritme maar van die kaas had ik nooit veel gegeten. Ik nam afscheid van Fernanda en Argil om mijn verhaal te vervolgen bij Fernanda kapster. Ik had gezegd dat ik daar ging zijn rond de middag maar was wat vroeger dan gepland (11h) met als gevolg... ze was nog niet open. Ik ging een colaatje drinken bij de bar ernaast en maakte al meteen een nieuwe vriend, de plaatselijke barman. Hij keek me aan of ik hem al zijn hele levend had moeten ontmoeten. Ik mocht eventjes bellen met zijn gsm naar ons Ferna'tje maar ze nam niet op, op geen enkel van haar beide gsm-nummers. Ze had me mss nog een derde nummer vergeten geven... 5 minuutjes later had mijn barman al een nieuwe beste vriendin, twee tafeltjes verder. Zijn vriendenkring was groter dan ik dacht. Hij noemde haar liefje, hield zijn hand op zijn borstkast en zei dat ze een prachtig colliertje aan had. Hij had een érg zachte persoonlijkheid en zijn haarkleur paste bovendien bij zijn schoenen.
2 colaatjes, 1 spaghetti en een halve roman later kwam er leven in de kapperij. Ik nam afscheid van mijn nieuwe beste vriend en ging richting "salon de beleza Fernanada". De vrouw die ik leek te verrassen was Fernanda niet. Of ze had de laatste dagen weinig klanten gehad en zichzelf eens goed onder handen genomen. Het bleek om Angelica, de kaalplukster, te gaan en ze wist me te vertellen dat Nandatje nog wel eventjes zou "demoraren". Het werkwoord "demorar" is een zéééér Braziliaans werkwoord. Nu ik erover nadenk als gereputeerd linguïste krijg ik het moeilijk om er een term in het Nederlands voor te vinden. Toegepast op dit voorbeeld kwam het erop neer dat Fernanda niet te laat was, maar dat ze simpelweg haar tijd aan het nemen was om er te geraken. Een gróót verschil. Eufemisme? Niet voor de Brazilianen onder ons! "Demorar", wat vrij vertaald, is dus je tijd nemen om iets te doen. Brazilianen bekijken het graag positief!
Ik ging ondertussen maar wat wandelen langs de mooie Arraialaanse stranden. Alweer super warm water. Ondiepe voorstranden, zonder golven. Een paar strandjes verder kwam ik een verstandig man tegen. Hij had een parasolleke op zijn hoofd gemonteerd en verkocht bikini's aan de vrouwen waarvan hun teenieweeniestringbikini ondertussen al was weggesmolten.  Hij had duidelijk een klare kijk op het strandleven. Ik nam de strandafrit nummer 4 en kwam weer op de weg richting centrum. De mailloot kwam achter mij aan. Hij veegde zijn bezwete hoofd af aan een gestreepte bikinitop, wat naar mijn kennis van zaken een L moet geweest zijn, en deed de koffer van zijn dikke station-volkswagen open waar hij zijn assortiment nog net in kon krijgen. Hij lachte wat gestreept groen naar mij en ik trok er een foto van. Het stond nu rood op blauw op groen op paars op geel dat hij louche zaakskes deed, aangezien dit soort verkopers geen belastingen betalen én een familiebeurs krijgen. Maar zo werkt dat hier, iedereen weet dat, en dat is ok.
Bij Nanda thuis gekomen meteen de familie ontmoet. Haar zoontje Kevin deed de poort open. Hij was niet meer kwaad. Prachtige donkerbruine knikkers blonken in zijn oogkassen. Hij was 11 en verliefd op zijn wildemansleventje. De meest voorkomende zin tussen hem en zijn moeder de volgende dagen zou dan ook zijn: "Hou er mee op Kevin!". Eenmaal dichter bij het huis kwam een 82-jarige opa op mij afgestoomd. Hij heette me welkom en vroeg mij ten huwelijk. Daarna gaf hij mij wat tijd om erover na te denken en vatte hij zijn leven kort samen. Hij zei dat hij soms 82, soms 28 was. Ik had zo al 'n vermoeden... Fernie zorgde goed voor mij en was een mosterdpot vol vragen over Europa. Ik was nog maar haar 2de couchsurfer en ze sprak geen woord Engels maar ze wou dolgraag zelf een maandje iedereen achter zich laten en de wereld gaan verkennen. Haar plan was om te vertrekken 1 Maart dus ze wou toch al bijna haar trip beginnen plannen + eventueel vliegtuigtickets boeken. Maar die waren zo duur dus haar chronisch uitstelsyndroom kreeg telkens de overhand. Ik hielp haar wat met couchsurfinghosts in Italië te zoeken en speelde wat met Kevin en zijn opa, allebei nog/terug zeer speels. De opa haalde zijn voorstel van ervoor weer boven en zei dat mijn vader het vast zou goedvinden. En mijn liefje moest ik maar in België laten voor als ik daar nog eens op vakantie ging. Daarna begon hij over al z'n jobs. Ik verstond er maar de helft van maar hij nam me mee naar z'n kamer en haalde zijn portemonnee boven. Verwarrend moment. Misschien moest ik toch maar gewoon braafjes ingaan op zijn voorstel? De portemonnee ging open en de ene justitiekaart na de andere verscheen. Rechter van dit, rechter van dat. Ingenieur voor de overheid van dit en van dat en van dot. Ik wist niet wat het allemaal was maar het was écht en het was belangrijk. Daarna haalde hij zijn schilderijen boven. Hij zei dat dit slechts de afdrukken waren omdat de originelen in een expositie hingen. Ik zei een paar keer "wat mooi" en kreeg telkens het bijhorend prentje in mijn pollen geduwd. De man leed aan een pavlov-reflex. Hij vertelde over zijn goeie vriend Yuri en hoe schoon hij zijn werk wel vond. Yuri had zelfs één keer gezegd toen ze elkaar ontmoet hadden: " Toen ik daar in de ruimte was, was het eerste waar ik aan dacht 1 van jouw schilderijen." Achteraf bleek dat hij Yuri Gagarin echt ontmoet had en dat hij dat laatste echt gezegd had over 1 van zijn schilderijen. Mijn mond viel open en ik zei: I do! Fernando Da Torre, een groots schilder van Kosmische Kunst. Vanaf heden was ik zijn grootste fan. Hij zag ze vliegen...
De volgende dag ging ik eventjes naar het strand met Kevin. Niet lang want ik moest me voorbereiden op mijn lange reis naar Salvador. Om 17h stond ik klaar, gepakt en nog net niet in elkaar gezakt, mijn rugzak werd zwaarder doorheen mijn reis. Ferrie maakt zich klaar voor vertrek. Het was wel spitsuur maar we hadden tijd... En ze had bovendien een privilegekaart om de zee te mogen oversteken, want dat moest om in Porto Seguro te geraken. Niet met een brug, maar nog the old fashion way, met een overzetboot. Om 18h 05 stapte ik eindelijk in de auto, Ferrie ook en Kevin wou ook mee. We demoraarden een beetje en wat verder op de baan stapte er nog iemand in. We reden verder, de deur ging open en er stapte nog een jong gastje in. Ik had geen benul van wat er aan de hand was, ik was gewoon blij dat we op weg waren naar de bus. Hij zou vertrekken om 19h05 en was de laatste bus bij vertrek. 1 kilometer auto's wees me de weg naar de oversteek. Mijn arme hartje ging te keer als een metronoom op 150. Fernanda probeerde met haar prefencia-sticker voorbij te steken maar kreeg al snel een stok tussen haar stilstaande wielen. Een man that knew the walkie and talked in the talkie beval ons ter plekke te blijven. Fernanda deed mijn "ze spreekt geen woord Portugees" trucje en ik bevestigde met de pruilgelipte zin: "Não falo português...". Het werkte niet. De bulldozer zei dat ze mij mocht afzetten aan de overzetboot maar dat ik de oversteek alleen zou moeten doen. Ik nam afscheid van ik weet niet wie daar allemaal en stapte op het bootje, ik voelde nattigheid. Stress. Nantje had op het laatste moment nog een ingeving gekregen. Ze zei niet te wachten op de bus naar de Rodoviaria maar gewoon een Mototaxi te nemen die me er direct zou brengen. Ik moest wel hard to get spelen en bij het afstappen mijn R5 geven en wegrennen anders zou ik het driedubbele betalen. Toen de boot aanmeerde aan de overkant baanden alle omaatjes in strandtenue zich een weg voor mij. Bij het rechtstaan van mijn stoeltje met mijn zak op mijn rug had ik er precies al één buiten bewustzijn geveegd. Misschien was het maar 1tje geweest maar ze hadden zich allemaal in elkaar gehaakt zodat ze tenslotte samen ten onder gingen. Terug aan land ging op recht op mijn doel af. Waar was de mototatotatotaxi die mij uit mijn lijden zou verlossen? Ik besprong er eentje en greep me stevig vast. Hij had de kanariegele halve helm op mijn bolleke geplaatst maar het nut ervan was spoorloos. Bij het axellereren werd het kaakstuk plots een slaapstuk en de kinband werd een Zorro-attribuut. Ik trok het een paar keer naar beneden en zag de prachtig kust van Porto Seguro. De machtige gekleurde huisjes. Ik voelde de zomerzeebries door de neusharen. Zalig zo'n Mototaxi...
Tenslotte nog mooi op tijd aan de bus geraakt. Ik zocht mijn plaatsje en nestelde me in mijn pluimzachte zeteltje. De bussen zijn hier echt van een goed niveau. Dat was ook wel nodig voor een 11 uur durende rit, maar Eurolines kan er nog een puntje aan zuigen. De rit was goed begonnen maar dat was maar voor 1/10 van de rit gewonnen want 2 haltes verder stapte een groepje zatte zwarte obsese mannen op. Ze vatten plaats net naast mij. De openingszin had een 8% alcohol geurtje maar ik verstond ervan dat we konden praten met elkaar en dat er geen afstand mocht zijn tussen ons. Dat had ik ondertussen ook al aangevoeld. Ik mocht alles vertellen wat ik wou. Verder brabbelde hij nog wat over Ivete grande waarmee hij optrad. Ik vroeg hem of dat Ivete Sangalo was en hij bevestigde met zijn pintje in de lucht. Zij is een grote artiste hier in Brazilië en zeer geliefd tijdens Carnaval. Dan treed ze overal op, in alle grote stoeten. Sowieso in Rio en dit jaar ook in Salvador. De rest van de nacht was letterlijk bewogen. Doorheen het gesnurk van mijn buurman voelde ik mijn ledematen trillen. De laatste 2 uurtjes was hij wakker geworden en was het duidelijk afwisseling van de wacht want dan mocht ik wat rusten. Met als gevolg... Ik werd wakker om 6h50 en besefte dat mijn bus al een halfuur langer onderweg was. Een meisje dat ik leren kennen had in Rio zou mij komen afhalen aan het station en ik mocht twee dagen bij haar en haar gezin logeren. De snurker leende mij z'n gsm en ik belde haar om te zeggen dat ik nog onderweg was. Om 7h 20 kwam ik tenslotte aan. Een reis van 12h om 700 km te overbruggen.
Bij Carla thuis werd ik warm onthaald. Een zwarte gezin met 1 gezamelijk groot hart. De moeder, twee dochters, schoonbroer en kind woonden er allemaal samen, en ze hadden nog een matrasje over voor mij. Carla liet me gisteren de reuzeschildpadden van Salvador zien. Prachtige beestjes. We bezochten alweer prachtige stranden en dronken Caipirinha's in het cafeetje van haar beste vriendin. Gisterenavond uitgeweest maar ik onderweg in slaap gesukkeld. Lange dag geweest. Vandaag gaan we de kerken van Salvador bezoeken en vanavond een feestje placeren. Morgenochtend neem ik de bus naar Maceió. Als alles goed gaat kom ik morgenavond aan op het project waar ik nu 2 maanden zal werken. Ik heb er zin in...
Mijn handen beginnen ondertussen wat te verkrampen dus het is tijd voor waat Bahiaanse chocolade. Bedankt aan allemaal die keer op keer de moed vinden om mijn blog te lezen. Ik geniet erg van jullie reacties...
Volgende keer probeer ik iets sneller en minder uitgebreid te verhalen...
Beijos tropicais de Djannie!

The sun is shining. The weather is sweet. Want you to know, I'm a rainbow too.

Alweer 3 dagen geleden sinds mijn laatste blog. Er is wel wat gebeurd in die paar daagjes. Een "korte" samenvatting.
Zaterdagavond in Búzios afgesproken met een couchsurfing-host. Zijn naam was Cesar. Hij was 30, had een jeugdherberg en een restaurant, en had 2 jaar geleden 4 maand al couchsurfend rongetrokken in Europa. Hij vond dat het nu zijn tijd was "to return the favor".  Op het pleintje van Búzios zat ik op hem te wachten. Ik was te laat. Maar blijkbaar nog niet laat genoeg. Het kwam eventjes bij mij op dat hij niet meer zou komen. Maar ik had ondertussen beter moeten weten. Brazilianen komen altijd, maar net ietsje later dan verwacht. Daar stond hij dan. Met een brede glimlach, groot, zongebruind en aan de stille kant. Hij had ook nog afgesproken met een maatje om een pintje achterover te slaan die avond dus gingen we even mijn -nog net niet aangegroeide- rugzak in zijn auto leggen. We konden op de koppen lopen. Zingende zatte zomerzotjes bedrukten de zeedijk op een zwoele zaterdagavond. Het deed me wat denken aan de "strip" van Oh-oh-Cherso, mooie stad aan de Braziliaanse kust. Búzios is echter wel erg toeristisch. Het is het Knokke-Zoute onder de studenten. Ze komen vanover het ganse land om hier wat pareltjes op te vissen. Cesar's vriend had ondertussen laten weten dat hij niet meer zou komen. Hij werkte in een winkeltje in 1 van die straatjes en had nog maar net gedaan met werken. We bleven nog eventjes in de Bilabong, dronken nog een Skol (het plaatselijke gerstennat) en zwaaiden de menigte vaarwel. Ik was heel erg moe aangezien ik de nacht ervoor wat ingekort had samen met Guadalupe. Ik had van de Argentijntjes/Noor/Brazilianen die avond afscheid genomen om te gaan couchsurfen maar zou de volgende dag nog eens moeten teruggaan om mijn achtergelaten schoentjes te gaan recupereren. We hadden namelijk 4 uur zonder licht gezeten en toen ik mijn zak moest maken had ik ze over het hoofd gezien.
Cesar had een comfortabele leren zetel. Zijn appartementje lag wat in de bergen en had een heel mooi uitzicht. Hij had ook een labrador-puppy. Spartacus: such a cuty! Hij vertelde me dat ik de volgende dag op tijd naar Vítoria zou moeten vertrekken als ik 's avonds zou willen aankomen, ook al was het maar 450 km. Geen probleem dacht ik. Dat kan toch maximum maar 8h duren, loopt wel lekker los. De volgende dag stonden we vroeg op. Hij vroeg of ik mee Spartacus wou uitlaten. DEUH. Een lieve kleine puppy met lieve kleine puppy-oogjes... Wie kan daar nu nee tegen zeggen. Cesar zou me terwijl wat mooie strandjes laten zien. Hij was echter wél vergeten zeggen dat we een serieuse heuvel op moesten wandelen eer we aan die strandjes zouden geraken. Had ik dat op voorhand geweten, had ik mijn kuiten wat beter ingesmeerd. Mijn in- en uitademtechnieken zijn niet meer wat ze waren toen ik 10 was, zoveel is zeker!
Na de prachtige strandjes te hebben bezichtigd, Spartacus terug ingelaten. De elektriciteit was nu ook daar uitgevallen dus we moesten de automatische poort openduwen. Sounds like Brazil to me. Cesar zei dat het waarschijnlijk kwam omdat er zó veel toeristen zijn rond deze tijd van 't jaar, dat de stad tot aan zijn limiet gaat. Een beetje zoals de sneeuw en het zout in België dus. Terug in zijn stulpje, zak gepakt en op weg naar een nieuwe bestemming. Vitória.
In Vitória had ik ook een host. Mariana. We hadden al veel contact gehad voor mijn trip begonnen was en ze zag er op internet alleszins een dol pateetje uit. We hadden afgesproken dat ik haar zou contacteren als ik bijna in Vitória was. Ik had haar voor vertrek nog laten weten dat het laat kon worden. In Búzios naar de Rodoviara gegaan om mijn ticketje te kopen. Daar alweer wat vertraging opgelopen. Het is namelijk zo dat je reizen tussen de verschillende staten hier kan vergelijken met reizen tussen de verschillende landen in Europa. Elke staat heeft zijn eigen maatschappij en je kan wel boeken via internet maar niet vanuit een andere staat. Ik moest dus van Búzios naar Cabo Frio, daar overstappen naar Campos de Goyatacazes om daar de bus te nemen naar Vitória, de hoofdstad van Espirito Santo. Ik was al blij dat dit de laatste update was want de plaatselijke plezanten hadden mij al wijsgemaakt dat ik 3 uur zou moeten terugkeren naar Rio om daar de 10 uur durende bus naar Vitória te nemen. Goei mopke. In Cabo Frio een uur en een half moeten wachten. 4 uur durende busrit naar Campos. Daar eindelijk toegekomen was het ondertussen al 19h15. Uit de bus gestapt, naar t loketje van de andere maatschappij gegaan en mijn ticketje voor Vitória gevraagd. Het jonge mannetje zei dat er geen bus meer was. Raar. Op internet had ik gezien dat om 20h de laatste bus vertrok. Kon hij nog eens nakijken? Dat wou hij doen. Aha, er was toevallig nog een bus om 19h30. Waar was die nu uit gekomen? Mijn gezicht klaarde op, tot hij zei: "Er is geen plaats meer op de bus senhora.". Damn!!! Serieus? Ik wou echt de nacht niet doorbrengen in het station. Kon hij nog eens nakijken? "Oeps, iets over het hoofd gezien. Er is nog 1 plaatsje vrij. U hebt veel geluk!" Man wat was ik blij. Nog maar 10 minuutjes om van bus over te stappen. Ik ging netjes in de rij staan. Mijn zak zat al in het bagagerek. De buschauffeur vroeg bij het knippen van mijn kaartje mijn paspoort. Ik gaf mijn kopietje af en zei dat het origineel in mijn bagage zat om veiligheidsredenen. Hij zei dat ik niet mocht opstappen met dat papiertje. Het bagagerek ging weer open, mijn zak werd gezocht en ik haalde vanonder mijn paspoort uit. Ik stapte op, de bus vertrok en ik was content.  Ik zou er toch nog geraken. Ik stuurde Mariana een berichtje dat ik pas om 23h30 zou aankomen. Ik kreeg niets terug. Ze was Braziliaans dus ik ging ervan uit dat ze in de komende 3 uur wel zou antwoorden. Even in slaap gedommeld. Toen ik wakker werd waren we er bijna. Nog een halfuurtje te gaan en Mariana had nog niet geantwoord. Ik had geen netwerk op de bus. Hopelijk was het dat. Aangekomen in Vitória nog steeds niets van Mariana gehoord. Ik probeerde haar te bellen maar het nummer ging niet over. Het was al bijna 00h en daar stond ik met mijn rugzak in een station dat ik niet kende. Ik keek wat rond en zag een poster van een formule 1 hotel in de buurt. Dat zou het waarschijnlijk worden. Ik vroeg tenslotte aan een koppel of ze nog een herberg in de buurt kenden maar ze konden mij niet helpen. Ik toonde hen het nummer van Mariana en vroeg of ze wisten hoe ik haar zou kunnen bereiken. Ze gaven mij hun gsm en ik mocht bellen. Mariana nam op. "Hi Djannie, how are you?" - "Mariana, I'm at the station and I don't know where to go. Can you help me?" - "Don't worry Djannie, I'm on my way.". Fieuw, een pak van mijn hart. Een paar meisjes hadden me bij het uitstappen al gezegd dat ik moest opletten in het station, veel drugsjongeren. Mijn hart sloeg een slagje sneller. Daar stond ik dan. In het station, te wachten. Een meisje jonger dan mij kwam een verhaaltje afratelen. Haar ogen draaiden weg. Haar t-shirt hing van haar schouder, haar schoenen waren verleden tijd. Uit ervaring wist ik dat je ze niets mocht geven, ook al is dat soms erg moeilijk. Je helpt er niemand mee. Een auto stopte en het ruitje ging open. Een man kwam piepen. Ik wist eventjes niet wat gebeurde... Het was een Italiaan. Toen hoorde ik Mariana haar stem klinken vanachter het stuur. "Jump in Djannie!". Ik was zooo blij! De Italiaan was een andere couchsurfer. Hij was de dag ervoor rond hetzelfde uur aangekomen. Hij was klein, kaal en eigenwijs. Hij was een timmerman in Italie maar had alles achtergelaten en was nu op zwier zonder plan, zonder terugticket, zonder reisverzekering of vaccinaties.
Mariana had een prachtig appartement. 3 slaapkamers waar ze er maar 1tje van gebruikte. 3 badkamers en 2 honden: Dolce en Gabanna. Ze ging slapen en ik bleef nog wat keuvelen met de Italiaanse hippie. Ik wist al snel welk vlees ik in de kuip had. Hij at enkel wat direct van de natuur kwam. Hij gelooft in God enkel wanneer hij fruit eet. Hij smeert geen zonnecrème want de natuur kan geen kwaad doen. Alles gebeurt met een reden. Hij vond het stom dat mensen in een zwembad zwemmen terwijl de oceaan net om het hoekje ligt. Hij begreep niet dat mensen gaan fitnessen terwijl ze kunnen gaan lopen. Hij was op weg naar een hippiebijeenkomst op een plaats die enkel via via werd verspreid. "It's called the rainbon (rainbow?) and it's amazing! You eat and then they pass the magical hat and it's amazing, you give whatever you want. People talk about things and do not stop untill everyone has reached a consensus, it's amazing. You have no internet and no cell-phone because you don't need it. So amazing.". De volgende dagen waren vol "rainbon" verhalen. Leuk om te horen maar frustrerend. Hij leefde in een andere wereld dan de mijne. Ik ben open minded maar nog net niet genoeg om te geloven dat "The universe is going to take care of everything".  Het was een discussie zonder consensus. My "rainbon" had different colours.
Eergisterenavond had Mariana vrienden geïnviteerd. We dronken wat bubbels en speelden "imagem e ação". Een spel waarin we Portugese woorden moesten uitbeelden. Hilarisch. Een leerrijke avond. Gisteren nam Mariana Luca en mij mee naar een restaurantje in de favela van Vitória. Het heette "Bigote" omdat de eigenaar een nogal uitgebreide snor heeft. Het uitzicht was prachtig. De favela had alle kleuren van mijn regenboog. Ik boog uit het raam om wat foto's te nemen en zag een groepje bengeltjes rondcrossen langs het strand. Ik riep ze naar me toe en vroeg hun naampjes. Ze waren met een stuk of 10. Alle leeftijden. Ze vroegen mijn naam en waar ik vandaan kwam. Van België hadden ze nog nooit gehoord. Europa lag ergens ver weg in Brazilië volgens hen. De enige wereld die ze kenden. Gisterenavond meegeweest met Mariana naar de Franse les. Ik sprak met de lerares die van Lyon afkomstig was en haar een Braziliaan had aangeschaft en zei dat ik misschien ook zou willen avondschool geven in de toekomst. Ik mocht met alle plezier de les bijwonen. Het was een leuke ervaring. Mariana leert Frans omdat ze wou werken met Artsen zonder Grenzen maar niet geselecteerd was omdat ze geen Frans kon. Ze is psychiater. Ze  zat al in haar 2 de jaar Frans en zou in september vertrekken naar Parijs om een intensieve language course te doen. Een vrouw met een droom, putain! Zo heb ik ze graag.
Vanochtend is de Italiaan vertrokken naar zijn "rainbon", met de magical hat op zijn slangenvellen kale hoofdje. Hij had nog wat velletjes achtergelaten als souvenir. Ik vertrek vanavond richting Porto Seguro waar ik een nieuwe host heb. Alweer 400 km te gaan en een rit van 10 à 12 uur. Mijn host heet Fernanda. Ze is kapster. Misschien ga ik wel voor een zomercoupeke. Eens zien wat ze in de aanbieding heeft.
Aan de studenten: Veel succes met de laatste stressvolle dagen! Ik denk vaak aan jullie en brand mijn velleke in jullie naam.
Aan de werkende vrienden: Werken is ook leuk! Brazilië is helemaal niet zo speciaal, de zon is helemaal niet zo zalig als ik zeg. De stranden kunnen hier ook lelijk lijken met de juiste lichtinval. Ik zou veel liever in België zitten om te werken zoals jullie! Ge mist nx ;) !!!
Aan de familie: Ik mis jullie mijn allerliefste zusjes, mams/paps, omaatje, schone broers en superkoddige nichtjes en neefjes. Lise, ik ben er zeker van dat je lezen veel verbetert door mijn blog te lezen. Lees hem maar voor je zusjes en ik mis jullie ook!
Aan Maxime: Braziliaantjes zijn enkel knap in de films. Temptation island is de andere kant op. Veel succes met je examen donderdag zoetje!

Tot binnekort voor een nieuwe update van: "Het leven zoals het is: Da Jane, the Brazilian edition!"

Ok. Ondertussen weer wat kunnen uitrusten van twee vermoeiende dagen dus ik kan wel weer een blogmomentje aan. Waar te beginnen? Donderdag uit Rio vertrokken. Het busstation vinden was al een eerste opgave. Ik bevond me midden in het spitsuur in een bus die erheen reed. Ik had eerst nog een sightseeingtour gekregen door Rio aangezien enkele  locale plezanteriken mij op de verkeerde bus hadden gezet. Bijna aan het station ging er een hels geluid doorheen de atmosfeer. Enkele seconden later besefte ik dat er een MUG achter ons stond aan te schuiven in de file. Er was misschien iemand in levensgevaar maar de polonaisevormende Braziliaantjes hadden precies geen zin om uit de weg te ritsen. Intussen bleef de sirene verschrikkelijk zijn werk doen. Het is het soort sirene dat iets té enthousiast is. Als hij gepasseerd is dan kan je hem niet meer horen want dan ben je doof, of toch voor 5 minuutjes. Indertussen aangekomen, maar de MUG nog belange niet. Ik vraag me af of de persoon in nood het einde van de tunnel heeft gezien.
In het station mezelf een weg door de menigte gebaand. Vrijdag was de verjaardag van Rio de Janeiro dus kreeg iedereen vrijaf. Elke gelegenheid is hier duidelijk goed genoeg... In het stationshal kon ik amper het bos door de bomen zien. Wat een chaos. Mezelf van de ene foute rij naar de andere verplaatst. Ik had nu zicht op de rij waar ik effectief moest zijn. Een klein grijs ventje blijkbaar ook. Een beetje antipathiek door de zware rugzak en de hitte snelde ik me erheen om hem voor te zijn. Het was nipt maar nu was ik toch voorlaatste geeïndigd in een rij van 30. Het mannetje grijnsde ondanks mijn streepje voor toch vriendelijk naar mij. Een lach is altijd welkom dus een verkenningsgesprek vond plaats. Hij was 80, kwam uit Campos de Goytacazes, was op zakenreis geweest in Rio en ondanks zijn oorapparaat dat er zat aan te komen verstond en sprak hij goed Frans. Vóór me in de rij stond een fondant-chocolade vrouwtje. Haar bikini stond in haar huid gebrand. De zon hier heeft veel ambitie, alles kan beter...  Een andere vrouw in de rij sprak me aan. Had ik al een buskaartje? Euhm... Was dat niet precies de reden waarom ik in die rij stond? Het oude meneertje ging de conversatie aan. Ik hoorde hem zeggen: "Ik betaal wel voor haar! Ze hoort bij mij..." Hu? Hoe en waarom was ik plots zijn kleindochter geworden? Waarom mocht ik niet zelf betalen?  Er was  iets aan het handje. Niet veel later kwam een stewardess recht op mij af. Alweer ik. Er stonden nochtans nog twintig mensen waarmee ze een praatje kon gaan doen. Had ik een buspasje? Daar stond ik toch voor in de rij!!!! Alweer was ik de kleindochter van het meneertje José! Hij zei dat ik  bij hem hoorde en dat we allebei ergens anders heen gingen maar dat hij voor mij betaalde. Ze droop af. Hij zei dat ik alles dan maar moest terugbetalen later. Ik liet het allemaal gebeuren and went with the flow. Eer het aan onze beurt was had ik nog wat prettige praatjes met José. Hij had veel gereisd en hij vond het knap wat ik aan het doen was. Na nog wat chaotenwerk bestelde hij onze ticketjes en ik greep naar mijn trekkersportemonneetje. Maar José pruttelde tegen. Hij tikte mijn geld weer het zakje in, gaf mij m'n biljetje, een knuffel en twee kussen en zei: "C'est un cadeau pour vous Joana, amusez-vous et bonne chance pendant votre voyage!". Hij draaide zich om en hief kranig zijn rechtvoetje op richting trappentop. In een ouderdomsmomentje verloor hij eventjes zijn evenwicht maar herpakte zich en zette zijn route vastberaden verder. Daar stond ik midden in de stationshal, verdwaasd, niet wetende wat mij overkwam en ik kon niets anders doen dan het aankomende traantje wegpinken. Ik wist even niet waar ik het had...
Ik ging nog steeds wat overweldig op het perron wachten op mijn bus. Terwijl het wachten verplaatste er zich een constant gezoem door de luidsprekers. Het bleek om een mannenstem te gaan, hij overliep alle onmiddellijke vertrekken en de platformen van waar ze de reis zouden aanvatten. De stem kondigde aan de lopende band aan. Hij hield niet op met praten. Moest hij niet af en toe een ticketje verkopen ofzo? Ik had anders lang genoeg staan wachten om het mijne te kunnen bemachtigen. Ik was in het wilde weg blikken aan het werpen en toen sprong hij in mijn oog. De man met de stem én een microfoon. Ik besloot wat observatiewerk te doen en concludeerde dat zijn job eruit bestond de godganse dag met een microfoon van perron tot perron te wandelen en zo non-stop de onwetenden te verlichten. Zou hij op zijn sollicitatiegesprek ook een stemtest hebben moet afleggen? Ik verloor hem even uit het oog en was vervolgens superbenieuwd waar hij nu aan het rondlopen was. Het was precies een spel. In plaats van: Zoek Wally met de gestreepte muts, was het nu: Zoek de perronnekesman met de microfoon. Ik vond hem 4 keer.
Ik was ondertussen op weg naar Búzios maar wist nog steeds niet waar ik ging slapen die avond. Het was ondertussen al 17h30. Achter mij in de bus zaten twee spaansprekende meisjes. De buscauffeur had ze Bolivianas locas genoemd omdat hij hen niet verstond. Ik vroeg hen of zij al een slaapplaats hadden en ze zeiden van wel. Ik vroeg of er nog plaats was en of ik hun passen op de voet mocht volgen en ze knikten. Na een paar uurtjes kwamen we toe in het stadje. We klopten aan bij een poortje. Er deed een Braziliaans meisje open, Nicole. Haar blonde liefje liep er ook rond. Hij was Noors en een look-very-much-alike van Kurt Cobain. Hij zag eruit of hij iets te veel kalmeerpillen had ingeslikt. Maar hij lachte wel vriendeljk. Ze ging kijken of er nog plaats was voor mij. We gingen binnen in het huisje en zagen drie uitgebluste Paulistas (inwoners van São Paulo) uitgestreken liggen in de living. Nicole zei ons dat ze supersympathiek waren maar dat ze iets te diep in de les hadden gekeken de laatste dagen. Het zag er daar een gezellig boeltje uit. De Argentijnse meisjes gingen hun klaarmaken voor een feestje en ik ging op huisverkenning. Ik begon bij de meer buiten-dan-bij bewustzijnde jongelingen. Het bloed begon stilletjesaan weer toegang tot het hart te krijgen want er kwam weer leven in. Binnen het halfuur stond het hele huis op zijn kop en was er een feestje van jewelste losgebroken. Plots verplaatste de kudde zich naar een busje richting het centrum waar we in een Fogo-feestje de billen lieten trillen. Opeens bleven Guadalupe en ik nog alleen achter op weg naar huis. We hadden beiden geen idee van het adres of de naam van het hostel. Na oneindige wandelingen, een bus- en taxirit toch het poortje teruggevonden waar de avond begonnen was. Uitgeteld binnengekomen zagen we de rest van de troep (in de beide betekenissen). Julietta had onze kamer gesloten en was de sleutel verloren. Het was ondertussen al 6 uur 's ochtends en de oogjes kregen last van de zwaartekracht. Na een Braziliaanse uitbrander haalde Flávia, Nicole's mama wat lakens boven en legde ons in de kamer bij de jongens.
Gisteren was een dag vol verhaaltjes van eergisteren, strand, zand en terug in een bar in het centrum beland. Er trad een band op afgewisseld met een DJ. Een coverband maar dan wel een goeie! Na het optreden de beentjes wat gestrecht op de dansvloer en een groepje vrienden ontmoet. Opeens kwam de zanger van de band naar me toe, vroeg me of ik het optreden goed vond en gaf me zijn kaartje. Geen idee waar dat goed voor was maar toch sympathiek. Na het klaren van de dag weer aan het fameuze poortje geraakt maar deze keer waren Guadalupe en ik onze sleutel vergeten. Gelukkig was het een uur wanneer de mensen al eens mochten opstaan. Sindsdien een luie dag gehad!
Morgen vertrek ik naar Vítoria. Vanavond ga ik eerst nog bij een nieuwe host slapen en voor maar staat mijn sofa ook al klaar. Het meisje dat mij zal hosten liet me weten dat er ook een Italiaan zal slapen op dat moment. Een mini-hostel dus.

Slecht nieuws voor de fans, goed nieuws voor de mensen die verplichten worden dit te lezen Maxime... euhm ik bedoel... verplicht worden dit te lezen punt. Vanaf nu zal ik wat minder bloggen. Mijn reizen dag per dag begint wat tijd in te nemen en ik moet nog wat tijd overhouden voor het strandkeuren uitereraard. Maar geen zorgen, foto's zullen volgen en die spreken boekdelen.

Aan degene die de kou beu zijn: 't is hier vandaag ook een graadje frisser dus ik weet hoe jullie je voelen!

Tot binnenkort en bedankt en tot zien, saluutjes en tot in den draai. En zwaaien he!

Trouwens net 4 uur zonder elektriciteit gezeten vandaar het late bericht. Desalniettemin, veel plezier!

Xau,

Joana

Vandaag te veel om te vertellen! Ik zie der geen gat aan... Mijn chronisch uitstelsyndroom krijgt de overhand! Als wat uitgerust ben van aan het strand te liggen en een ogenblikje vast kan grijpen begin ik aan mijn verhaal van gisteren! Wat een avontuur...

Tot gauw! Alles goed hier trouwens in het mooie Búzios!

Dag trouwe lezers en lezerinnen,

We gaan er weer aan beginnen. Je moet er niet op letten, gewoon een klein rijmpje om de dag goed in te zetten!

Gisteren de bus gepakt naar Santa Teresa, een wijk hier naast Lapa! De bus genomen tot boven op de berg. Ik wist niet dat een rammelende bus zoveel lawaai kon maken en toch in 1stuk kon finishen. Maar zowel de mensen als de machines zijn hier strijdlustig. Ze geven zich niet zomaar gewonnen. Boven op de berg met een vrouwtje uitgestapt. Ze was verpleegster en moest elke dag 3 uur reizen om te gaan werken. Er zijn natuurlijk nog veel mensen die dat moeten doen, maar ik zag aan haar blik dat ze daarnaast nog veel zorgen had. Ze nam me mee de berg verder op en wees me aan waar ik naartoe moest om wat te wandelen. Een park met wat ruïnes en een prachtig uitzicht. Op zich vond ik de ruïnes niet zo speciaal. Ze zijn veel minder spectaculair dan wat wij in België gewend zijn maar hier kunnen ze wel tellen. Daarna nog wat rondgewandeld en toen ik weer boven op de heuvel kwam gebeurde er iets. Er verscheen plots een ambulance naast mij. Ik schrok wat en ging aan de kant. De ambulancier stak zijn sirene aan en kwam wat dichter rijden. Hij ging uit zijn ruitje hangen en zei: "Oi menina, tudo bom? ^^". Een ambulancier die zijn sirene gebruikt om jonge meisjes op te pikken, dat gebeurt ook maar enkel hier volgens mij!
Ik dacht te voet terug te gaan maar raakte de weg kwijt en kwam in een soort steegje terecht onder aan de heuvel. Ik vroeg aan een vrouw hoe ik moest wandelen en ze sloot af met "Vai com Deus". Had ik God nodig in dit steegje? Damn... Opeens toch niet meer zo zeker of ik mijn weg wou verderzetten. Al mijn courage van mijn slippers geschraapt en kalmpjes trapje per trapje afgelopen. Ik wou vooral de aandacht niet trekken.
Eenmaal beneden kwam ik in een heel ander Rio terecht. Het echte-niet toeristische- Rio. Straten vol garages waar dingen te koop waren. Oude vrouwtjes met snoep op de hoekjes. Om de 10 meter een coiffeur. Voetbal in de straten. En alle ogen op mij gericht. Ik was duidelijk niet Braziliaans. Wát kwam ik daar doen? Maar ik bleef kalm en vroeg een vrouwtje of ik op de juiste weg zat. Bijna terug aan het appartement van Dudu, keerde ik mijn kar. Dat wijkje had me nieuwschierig gemaakt en ik wou meer. Dus ging ik weer op stap. Een paar straten verder liep ik voorbij een zijstraatje en zag ik een massa volk, slingers en vlaggetjes, en mannen met micro's. Daar moest ik zijn. Het was een winkelstraatje. Aan elke winkel stonden mensen om je binnen te lokken en bij de grote winkels stonden mannen door micro's te roepen waarom je zeker moest stoppen als je voorbijkwam. Ze spraken door hun micro passanten aan en zeiden dat de mevrouw in kwestie misschien wel nog een nieuwe strandtas voor slechts R 9,99 kon gebruiken. Heel bizar :) Ik liep wat door in de straat en mijn ogen werden steeds weer naar de paspoppen gezogen. Ze hadden gigantische konten! Waarom had ik dat in die andere winkelstraten nog nooit gezien? Ik zou er toch niet naast gekeken hebben? Het had waarschijnlijk met al die "zonder-kont-toeristen" te maken... Benadeeld door de natuur.
Terug in Lapa op zoek gegaan naar Snoop Doggy Dogg's trappen! En gevonden! Prachtig! Zelfs nog mooier dan in de clip, daar waren ze waarschijnlijk nog niet afgewerkt. Ik stond wat foto's te trekken en herkende het percussiebandje waar ik eergisteren had op staan shaken. Ze hadden deze keer allemaal dezelfde t-shirt aan, waarop een wiet-plant getekend stond, en sommigen hadden een ook een wiet-masker aan! Er stond een vrouw foto's van hen te maken en een andere vrouw maakte notities. Ik vroeg haar wat er aan de hand was en ze vertelde mij dat dat bandje een "Bloco de Carnaval" was die de strijd aanging om wiet legaal te maken. Al hun liedjes gingen dan ook over wiet. Zo hebben ze een hit genaamd: "Geef hem door, ik heb nog niet gesmoord!". Heel origineel :) !
's Avonds ging ik weg met Dudu en zijn neven. Uiteindelijk was ik met 5 mannen op stap. Een aangename verrassing. We gingen naar het centrum van Rio waar een jazz-band optrad. Daar toegekomen bevonden we ons precies in het midden van een festivalweide. Dudu had al gezegd dat het best druk zou zijn dus had ik mijn camera niet meegenomen! Wat jammer! Een paar pintjes later moest ik naar het toilet. Ze hebben hier ook dixie-wc's! Ik stond aan te schuiven in de rij en voor mij stond een ladderzatte goed gevormde zwarte vrouw. Ze viel constant tegen me aan maar ik zette haar telkens weer netjes mooi recht. Ze brabbelde wat en ik kon er niets van verstaan, maar de vrouw voor haar begon meteen te schaterlachen, pakte mij vast en gaf me een knuffel. Ik wist niet wat er aan de hand was. De vrouw die het wel had verstaan probeerde mij al lachend iets duidelijk te maken. Uiteindelijk werd het mij duidelijk. Het ladderzatte dikke vrouwtje voor mij zat de wereld te verkondigen hoe erg ze wel moest kakken en hoe veel het wel ging zijn!!! EN IK KWAM DAARNA!!! Het vrouwtje begon met haar kont te schudden en ik hoorde het in Keulen donderen. Er zat onweer aan te komen. Ik was ondertussen het mikpunt van gelach geworden. Maar ik liet mij niet doen. Ik heb al dieper in de stront gezete... euhm al voor hetere vuren gestaan. Toen het aan het vrouwtje haar beurt was lachte ze nog eens vriendelijk naar mij. Wat een schatje toch. Ik kon mij niet voorstellen dat zij iets onmenselijk ging produceren. ... Het duurde een eindje. Plots zag ik het kotje van links naar rechts gaan... en van voor naar achter. Gefriemel en gefrommel... En het deurtje ging open. Daar ging ik, de kort pijn, deed mijn zaakske en naar buiten. En hier zit ik nu achter mijn laptop. Tot op heden nog geen schade ontdekt. Mijn ogen zijn niet geïrriteerd en mijn hersenen kronkelen erop los. Mijn vingertjes herkennen hun toetsen en mijn gezicht hangt er nog aan.
We stonden ervoor, we moesten erdoor! Deze boodschap wou ik nog meegeven aan alle blokkende studentjes die wat moeilijke dagen achter de rug hebben. Luisje, ik dacht aan jou toen ik het dixie-tje binnenging en ik leef nog! Ik voorspel dat je je examen zal overleven! Mister Maxi-Jazz, zelfs als het wat langer duurt, vind je toch altijd een uitgang. Dat heeft het vrouwtje duidelijk geïllustreerd. Aan alle anderen: zorg tijdens het studeren voor een vlotte darmflora- dat maakt het voor iedereen aangenamer!

Ik ga vandaag op weg naar Búzios! Een prachtig plekje hier 2 uur vandaag! Vele zoentjes aan iedereen!

Xau bacalhau,

Da Jane!

Buschauffeurs, hier zijn ze de racepiloten onder de minderbedeelden. Ze hebben misschien thuis geen auto, maar op hun werk kunnen ze zich 112% uitleven. Hangen in de bochten, optrekken voor de rode lichten, rechts inhalen, elkaar de pas afsnijden. You name it! Je kan gerust de bus nemen om ergens heen te gaan, maar als hij eraan komt gestoven weet je nooit of hij je de lucht in zal lanceren of mee zal nemen naar betere oorden. Gisteren had ik geluk en nam hij mij mee op bezoek bij dé metroman - O Christo Redentor!
De buschauffeur die me heuvel op reed was een aardige man. Ik vroeg of hij naar Cosmo velho ging en hij herhaalde "Cosmo velho?" dus ik weer "Cosmo velho!" Waarop hij al lachend antwoordde "Cosmo velho..." ik herhaalde nog een laatste keer maar liet mijn frank toen vallen... Lachen met toeristen is niet grappig! Ik ging zitten en hoopte dat mijn maag en mijn ontbijt het goed met elkaar zouden kunnen vinden tijdens de busrit. Ik was mijn touristilleke namelijk vergeten innemen. Toegekomen op de, je raadt het vast al, Cosmo velho volgde ik de troep Braziliaanse petjes met daaronder een camara richting "bilheteria". Damn, nog anderhalfuur wachten op de volgende hemelvaart. Een  wandelingetje kon dus geen kwaad. Als toerist gewapend met de camara in de aanslag besloot ik een locale sympathiekeling wat info over de buurt te vragen. Van zodra ze zich liet verwarren door mijn accent haalde ze er 3 mannen bij. Ik dacht even dat ik zou gearresteerd worden wegens ongewenste vraagstelling maar bleek dat 1 van die mannen 5 woorden Engels sprak en hij dus het meest bekwaam was mij te helpen. Hij vroeg me "What you need". Ik herhaalde in het Portugees dat ik iets zocht in de buurt om mijn tijd nuttig te spenderen waarop alle 3 de omstaanders verdwaasd naar elkaar begonnen te kijken. "Ze spreekt Portugees!". De man ratelde vervolgens dat ik een beetje verder, net voorbij de bushalte op mijn rechterkant, de eerste apotheek van Brazilië zou vinden. Ik ging op stap... Er was niets te zien. Ik vroeg een buschauffeur of hij wist waar het was maar hij zei: "Voor de apotheek moet je naar het centrum toe, ik weet wel niet welke er eerst was!" Duidelijk geen al te groot licht op zijn bus... Ik liep dus nog maar wat verder en kwam bij een paar prachtig oude vervallen huizen terecht, met prachtige kleuren en een klein gezellig pleintje! 2 politiemannen die waarschijnlijk  nog een paar uur pauze hadden in te halen hadden ook nog nooit van de eerste apotheek van Brazilië gehoord, ze wisten enkel dat dat pleintje het "kruidenpleintje" heette, maar daar zagen ze niet direct een link mee. Er kwam een andere camera toe op het pleintje. Er hing een meisje aan vast. Ik vroeg haar of zij misschien van iets meer wist. Ze was Argentijns en reisde alleen. Ze zei dat ze net zoals mij op wachtte om richting Christus op te stijgen en dat de mensen haar hierheen hadden gestuurd. Samen besloten we de puzzelstukjes in elkaar te laten passen.
De vervallen huisjes waren bewoond. Er lag een jongetje te staren uit het hoogste raam van het middenste huis. Ik zwaaide naar hem en riep "Oi!". Hij zwaaide terug, wrong zijn hoofd in zijn elleboogholte en gluurde nog eens. Ik liet mijn sopraan nog eens richting het jongetje golven. Hij toonde met zijn handje dat ik moest wachten en dat deed ik samen met Tamara. Het mini-Braziliaantje deed zijn naam al alle eer aan. Hij liet ons in de hitte staan. Er verscheen een man. We gingen erop af. We vroegen of hij wist waar de eerste apotheek was in Brazilië waar wij al zo lang in spanning op zaten te zoeken. Hij zei dat dat het roze huis moest zijn. We vroegen of we ergens konden binnengaan. Hij zei dat dat niet kon. De huizen waren vanbinnen even oud als vanbuiten maar er woonden wel mensen. Zij waren de eigenaars van dat huis maar hadden geen geld om te renoveren. Ik vroeg hem of ze geen subsidies kregen van de staat aangezien die huizen erfgoed waren. Hij vertelde dat ze waarschijnlijk wel veel geld waard waren maar dat niemand ze wou kopen, gezien de staat van ontbinding en dat de mensen hier geen hulp voor kregen. Hij sloot af met de zin: "Muito triste!", en dat was het ook.
Na een verfrissende cola gingen Tamara en ik op stap richting God's zooneken. Het treinritje was plezant en zijn 43 Reais meer dan waard. Aan de top gekomen was er geen spoor van Sint-Pieter. Enkel nog een lange reeks trappen te gaan. Waarschijnlijk een test. Je kon namelijk ook de lift nemen. De Christus kon zo makkelijk zien wie lui was en wie niet. Maar wat te doen met die vrouw in haar rolstoel? Tricky... Ik beklom samen met Tamara naarstig de trappen.
Aan het eind van de trappen werd ik beloond voor mijn werk. Een prachtig uitzicht! En Allah was o zo groots! De Christo van Lisboa is er niets bij! Waarachtig een wereldwonder! Een uur later betrapte ik mezelf nog steeds starende naar hetzelfde eiland voor Ipanema beach! Het beloofde land? De zwerm toeristen zorgde ook voor heel wat amusement. Allemaal in de prijs inbegrepen. Precies een flashmob. Allemaal namen ze in flashmob dezelfde pose aan. Een rokje was ook niet aan te raden! Mensen gaan plat op hun buik om de Messias toch maar in volle glorie op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen. Bezieling door geloof noemen ze dat geloof ik. En Christus maar toekijken en lachen naar de camera, zou dat ook een test geweest zijn? Ik had na 5 minuten mijn camera alweer weggestoken. Ik had het hele zaakje door. Mooier zou hij toch niet meer worden, zelfs niet vanop mijn buikpositie.
Opeens was het 20h, de rij om uit de hemel te mogen afdalen was lang en niet zo geestig. Ik had al een uur bij mijn Couchsurfbuddy moeten zijn! Maar ik hield het hoofd koel. Zo doet een Braziliaan dat! Mijn trein had vertraging...
Eenmaal afgezakt, naar het hostel gesneld. Mijn maag was leeg en dat was maar goed ook. We gingen zo snel dat ik het het gevoel kreeg mijn schaduw te hebben ingeslikt. In het hostel snel een mailtje gestuurd dat ik bijna ging vertrekken (niet om mij te verontschuldigen voor het laat zijn want dat is hier NOT DONE), een tosta mista binnengespeeld en weer op de bus gesprongen. Mijn nieuwe vriend woondde in Lapa. Het was nog maar 22h en hetwas alweer feest à volonté. Op weg naar zijn appartementje nog 2 kamergenootjes vanuit mijn eerste hostel tegen het lijf gelopen die aan het dineren waren op een terrasje, fotootje genomen en de weg verdergezet richting mijn host, Eduardo.
Alweer een kleintje maar plezant! Burgerlijk ingenieur, gastvrij en een goed gevoel voor humor. Hij haalde de evergreen: "mi casa es su casa" boven en vroeg of we nog even Lapa gingen verkennen. Voor mij geen probleem! Hij toonde mij de straatkantjes die ik nog niet had gezien. Ze stonden vol stoepmadeliefjes. Geen gewoontjes. Eerder tweeslachtig. Het wemelt er van de straffe tieten. Met hun ingeslikte baard in de keel en hun silicone heuveltjes behagen ze Jan en alleman. Ze hadden alleszins heel wat vrouwelijke intuïtie want eentje sprak mij aan met mooie meid. De rest van het wandelingetje was leuk en er zat ritme in. Overal percussie! Eduardo kon niet lang blijven want hij moest vroeg gaan werken zei hij. Om 00h lag hij dus in zijn bed en ik op mijn matje. Om 8h was ik wakker en kon maar niet begrijpen dat ik niet gehoord had wanneer hij was opgestaan. Even gluren.... Hij lag er nog! Moest hij niet gaan werken? Om 9h nog steeds geen beweging in zijn kabouterlichaampje. Om 9h 30 hoorde ik iets. Hij ging gaan douchen. Om 10h kwam hij zeggen dat hij vertrok en dat er een sleutel lag voor mij. Ik vroeg hem of hij niet te laat ging zijn op zijn werk maar hij stelde me gerust. Hij was mooi op tijd! :) Ze hebben me hier duidelijk nog niet bestolen van mijn naïviteit... Nog veel te leren dus!

Vandaag ga ik op weg naar Santa Teresa! Daar is vorig jaar een videoclip opgenomen van Snoop doggy dog! Eens zien of ik in het straatbeeld pas...

Voor degene die willen, stuur mij gerust een mailtje hoe het met jullie gaat daar in België of om het even waar ter wereld. Ik ben benieuwd naar hoe mijn vriendjes het stellen! Bedankt voor het lezen en morgen zijn we er meer met weer meer (Cfr. Frank de Boosere).


Vele hete groetjes en sproetjes!

Baaldag...

Goeiendag,

Vandaag eerder een baaldag! Hij is gisterenavond begonnen. De vrouw die me ging hosten heeft niets meer laten weten. Gelukkig was er nog plaats in het hostel waar ik eergisteren geslapen had maar het was een verblijf met gemengde gevoelens. Precies of ik hier blijf plakken. Ondertussen zijn mijn 2 Argentijnse vrienden ook vertrokken naar het hostel waar ik eerst verbleef. Die ene Argentijn had daar een Brazilaantje aan de haak geslaan en ging nu zijn medaille gaan innen. Zijn vriend, el Ché, was iets minder blij met die situatie. Dat Braziliaanse meisje zorgde er namelijk voor dat hun straatkunstwerk van vandaag niet zou doorgaan. El Ché en el Santiago zijn straatkunstenaars. Ze toonden me gisteren hun werk en ik was heel erg onder de indruk.
Ondertussen onderdak gevonden voor vanavond in het hartje van Rio. Een jonge Braziliaan die hier erg gekend is in het couchsurfnetwerk. Ik mocht er blijven ondanks de 4 Chilenen die er de afgelopen dagen zijn huis hadden overhoop gehaald. Ik moest wel plechtig beloven mij te gedragen en geen sporen achter te laten.
Ik vind het erg leuk wanneer mensen hun goed hart tonen en couchsurfers in huis nemen. Maar wanneer je lang op zoek moet gaan om een plaats te vinden dan denk ik aan al de leuke dingen die ik hier nog moet doen en de klok die maar blijft tikken.
Gisteren weer naar het strand geweest. Prachtig weer maar veel wind. Hoge golven. (<-- Deze zin is speciaal voor de West-vlamingen) Ik had schrik om te gaan zwemmen, terwijl de kindjes aan het strand zich met brede glimlach lieten meesleuren door de zee. In gesprek geraakt met een Braziliaan die striptekenaar was. De twee Argentijnen gingen uit hun dak. De Braziliaan zei dat hij ooit geprobeerd had om Antarctica binnen te raken na een lange reis door Argentinië maar dat de kapitein van een militair schip (net zoals in de strips had hij trouwens een groot lidteken op zijn oog) hem niet wou doorlaten. Hij vertelde vol overgave en cliffhangers. Precies of hij zijn strip aan het tekenen was met zijn mond. Een ware genoegen om hem in actie te zien.
Daarna moest ik alleen de metro terug nemen. Door helemaal verkeerd te lopen kreeg ik nog wat van de stad te zien. Een paar wegconversaties later toch bij de metro geraakt. Ondertussen ook het grote verschil gezien tussen bepaalde wijken. Tussen twee rijke wijken kan je plots in een afrowijk terecht komen. Toch wel even schrikken omdat je geen idee hebt hoe je daar opeens bent terechtgekomen. En dan zit je opeens weer tussen de hekkens en de securitymannen, de dikke auto's en de grote lanen. Een stad vol verrassingen.
Net met wat Deense meisjes aan de praat geweest. Ze reizen van Rio naar Buenos Aires en dan weer naar Kopenhagen. Ze waren minstens even hard aangebrand als mij de eerste dag! Duidelijk niet de enige Europeaan hier!
Ok, ik doe vandaag nog een poging om bij Jezus mijn vriend te gaan biechten. Ik hou jullie op de hoogte of hij mijn zonden vergeven heeft of niet.

Salamaleikum,

Da Jane!

Couchsurfing

Oi (dé manier om een Carioca - inwoner van Rio - aan te spreken),

Gisteren was weer prachtig weer. Een beetje bewolkt maar daardoor was de zon ook minder fel en dus perfect voor een melkfles zoals ik. Na verhuisd te zijn van hostel, samen met Santiago beslist om naar de couchsurfing-picnic te gaan in het Mam-park aan de zee. Santiago had een klein beetje stress, normaalgezien is hij een stressloze Argentijn maar nu was zijn vriend toegekomen in Rio, was hij hem gaan opwachten aan het station (weliswaar een uurtje te laat) en had hij uiteindelijk niet gevonden. Hij had geen geld want dat lag bij de bank om te wisselen en gisteren was zondag, en zijn gsm werkte niet. Hij had ook geen computer en om een computer te gebruiken in het hostel moest je betalen. Ik heb hem dan maar wat op weg geholpen. Nadat hij zijn chango (homie-slice in Argentijns) een mailtje gestuurd had was hij wat gekalmeerd en besloten we te vertrekken naar de picnic.
Superleuk, mensen van over de hele wereld aan het keuvelen in het park, tussen een worteltje en een pintje, en iedereen supervriendelijk. Ik was precies weer op Erasmus. Speaking of which, aan de praat geraakt met een Portugees meisje die van Braga bleek te zijn. We hadden blijkbaar op hetzelfde moment daar gewoond. Zij was nu al eventjes aan het werk geweest in Portugal, maar had alles opgegeven om 3 maand rond te trekken in Brazilië waar ze haar verblijf nu aan het verlengen was. Uiteindelijk bleken we ook in hetzelfde hostel te zitten. Een aangename verrassing!
Vandaag eindelijk ook wat geluk met het couchsurfing, vanavond vertrek ik naar mijn eerste gastvrouw hier in Rio de Janeiro! Ze is aan het inpakken want ze verhuist binnenkort naar Londen. De Argentijnse vriend is gisterenavond trouwens nog tevoorschijn gekomen. Stond hier opeens met een Braziliaans meisje die hij had leren kennen op de bus richting Rio en toen hij de weg wat kwijt was heeft zij hem maar meegenomen naar huis. Casual... Ignacio es een echte Ché Guevara: filosoof, zigeuner en wereldverbeteraar. Hij is 25 en heeft een gigantische snor. Als hij begint te vertellen dan is het fantastisch om zijn gedachtenkronkels te volgen ook al weet ik meestal niet wat ik moet antwoorden. Ik heb hier soms het gevoel dat ik in het midden van een film zit: lange conversaties met onbekenden, veel onverwachte momenten, leven dag per dag. Het hostel zit hier trouwens vol met Argentijnen, mijn Portuñol gaat er zeker op vooruit. Nog heel weinig Europeanen ontmoet, eigenlijk enkel nog maar tijdens het Carnaval.
Wandelen naar de Christo wordt moeilijk vandaag, gisteren heeft het even heel hevig geregend en dus zullen de paadjes modderachtig zijn. Het plan voor vandaag is naar boven liften samen met de 2 Argentijnen. Het is een kleine 10 kilometer om er te geraken en ik ben in stevig gezelschap dus ik vrees niet voor mijn leven.
Ik ben benieuwd wat vanavond zal geven.

Aan Maaike: Parabéns a você, nesta data querida, muitas felicidades, muitos anos de vida! Gelukkige verjaardag menina!

Tot gauw voor meer show about how I go with the flow!

Carnaval de Rio!!!!

Bom dia a vocês!

Ik ben een beetje in vertraging vandaag maar dat wil enkel zeggen dat ik mij aan het inburgeren ben dus geen zorgen... Slechts 1 dag is gepasseerd en ik heb alweer heel wat wilde avonturen meegemaakt. Deze keer weet ik  waar te beginnen. DE ZON! Gisteren was snikheet. Met mijn zongerode snoetje had ik het moeilijk om buiten te komen. Niet uit schaamte, nenee, als quase-Braziliaanse ken ik dat woord niet meer. Als er iets moet gezegd of gedaan worden dan is dat zo. Sorry voor toevallige omstaanders. Overdag amper buitengekomen dus. Eventjes het plaatselijke marktje in de straat van het hostel doorgehuppeld, van boomschaduw naar autoschaduw, naar kraamschaduw naar zon AI AI AI snel terug in de schaduw van mijn kleine Argentijnse vriend gekrompen om tenslotte in een supermercado sunblock factor 60 de mijne te maken. Ondraagbaar die stralen. De zon hier is de moeder van de zon bij ons denk ik, of misschien eerder de schoonmoeder (Marthje, als je dit leest, dit staat los van jou).
Eenmaal gesunblockt, sungeblockt of blockgesunt heb ik me klaargemaakt voor A CARNAVAL DE RIO. Of tenminste voor de oefensessies. Die gingen door in o Sambódromo. In het begin dacht ik dat dat gewoon de naam van de wijk was, maar pas toen we toekwamen ging er bij mij een nachtlampje branden. MARAVILHOSO! O sambódromo is de plaats waar tijdens het Carnaval de Rio alle praalwagens het beste van zichzelf geven op een lange laan, ingesloten door immense stenen tribunes waar het plebs en de juryleden het pareltje aanschouwen. Het is echt prachtig om te zien. De laan van tribunes is volgens mij wel een kilometer lang en staat enkel en alleen in functie van het carnaval. 1 keer per jaar dus! De voorbereidingen zijn dan ook gigantisch, overal politie, overal sambascholen. Gisteren kregen we al een voorproefje van 3 sambascholen en hun aanverwanten. Prachtige choreografieën, waarin mini-theaterstukjes worden verwerkt en waarin ze het publiek nóg warmer maken dan het al was. De vrouw achter mij ging echt volledig door het lint. Of ze wou dringend nog wat calorieën verbranden vóór de dagen van overdaad maar dat betwijfel ik in dit arme Brazilië. Ik probeer wat foto's op te laden als de technologie mij goedgezind is. Trouwens, hoe meer vormen je hier hebt, hoe mooier je bent. Maxime, dit zal je ongetwijfeld zeer blij maken. Op het strand hebben de Braziliaanse boys helemaal geen oog voor mij. Mijn kont is te klein!
Qué mais? Ahja, gisteren al wat van mijn warme hart laten zien. Overal op straat kun je hier drank, snoep of souvenirtjes kopen. Normaalgezien ga ik daar niet op in omdat je nooit echt weet in welke omstandigheden die dingen bewaard worden maar een juffrouwtje gisteren brak mijn hart. Ongeveer 23 jaar zoals mezelf, liep ze hoogzwanger tussen de carnavalgangers rond met haar 8-maanden-buikje kauwgum-stripjes te verkopen. Wat kon ik anders doen dan een paar stripjes kopen. Het zwaarste moet tenslotte nog beginnen voor haar. Kindje kopen en een mondje extra proberen voeden. Dit zie je hier veel. Vele mensen hier hebben helemaal geen spaarcentjes en leven van dag tot dag.  80 jarige mannen lopen in de bloedhete zon uren over 't strand met een zware frigobox om drankjes te verkopen zodat ze 's avonds wat geld hebben om te eten. Pensioensparen is een utopie.
Na het carnaval alweer een gratis warme douche gekregen op weg naar Lapa, dé uitgaansbuurt. Het heilig zeiksel viel met bakken uit de lucht. In Lapa enkele Caipirinhas original do Brasil hun werk laten doen en tenslotte mijn té kleine kont in werking gebracht om niet uit de boot te vallen tussen al die zuiderse furies, dansend op de ritmes van de live sambabandjes te midden de straat. Ik had al snel prijs. NIET wat je denkt. Geen Brazilianen die hun ogen uit mijn broekzak wouden terugvissen. Integendeel. Een stuk of 5 Braziliaanse meisjes, allemaal kijkend naar mij en ondertussen in elkaars oortje fluisterend. Ik had nochtans nx aan van hen. Het zou me toch niet passen waarschijnlijk. Vervolgens mijn voor de spiegel geoefende Braziliaanse blik opgezet gewacht op de eerste klappen. "Vem acá menina, de onde você é?" zei één van de meisjes. Ik ging dus maar naar hen toe en zei dat ik van België was. Ze nam mijn heupen vast en gaf er een zwier aan. Ze toonde mij met haar "derrière" wat ik zou moeten doen en vervolgens gingen alle meisjes in een kring rond mij staan. Mijn kont laat zich niet zomaar in de wind zetten dus ik gaf van Jetje! En wat een enthousiasme, alle vrouwen ging meedoen en begonnen te schreeuwen. Hahaha, een masterpiece!
Er kwam al snel een domper op het feestje want de politie kwam tussen het volk door, niet omdat ik alle blikken gestolen had maar wel omdat kleine straatkindjes betrapt waren op handjegraaien. 6 kinderen tussen de 7 en de 11 werden gearresteerd en in de combi meegenomen. 1 meisje van ongeveer 8 was opgemaakt alsof ze 16 was. Allemaal aan het huilen en met wanhopige blikken op de gezichtjes. Het leven kan hier zo hard zijn.
Ondertussen verhuisd van hostel samen met een andere Argentijn Santiago, maar nog steeds in Rio de Janeiro. Dit hostel is iets duurder maar heeft wel enorm veel te bieden. Nog steeds aan 't wachten op mensen waarbij ik kan gaan couchsurfen. Al zeker 15 mailtjes verstuurd maar nog steeds geen enkel positief antwoord teruggekregen. Dit slaat wat tegen.

Amai, wat een lange update! Voor diegene die tot hier geraakt zijn. Jullie krijgen een gratis afwasbeurt wanneer ik terug ben. Na 3 maanden professioneel afgewassen te hebben val ik op dat vlak wel wat in een gat. Afwasladies, ik denk nog vaak aan jullie! Veel succes met de lekkere bereidingen van de chefs!

Até logo meninos e beijinhos muito grandes!

Joana

Aanschouw: een klein deel van een veel groter geheel...

Ai que calor!

Man man man, gisteren zit nog fris in het hoofd dus ik zal het maar ineens allemaal op mijn blog smijten. Waar te beginnen?
Bij het ontbijt een eenzame Argentijn vergezeld aan zijn ontbijtplankje (onder het motto: vergezel een eenzame Argentijn bij het klaren van de dag). Hij was een plezier om naar te kijken. Klein, harig, 36 jaar en student in zijn eerste jaar en hij kon niet stoppen met lachen. We besloten al snel om samen te gaan zwemmen op Ipanema beach. Hij ademde al 2 weken de lucht van het hostel in en uit en wist dus perfect hoe het hier in zijn werk gaat. Een persoonlijke gids door Rio de Janeiro.
Lekker vettig ingesmeerd met factor 20 kon er mijn niets gebeuren, dacht ik! De zon brandde op mijn bolleke en het voelde zo maravilhoso! Ipanema beach had heel wat vlees in de kuip. Met mijn westerse bikini aan kreeg ik al snel het gevoel alsof ik mijn jeans vergeten uitdoen was. Man of vrouw, dik of dun, groot of lilliputter... Stringelingeling, de bilspleetexpress was een feit! Zelfs kinderen dragen hier zo'n half lapje stof! Het is onvoorstelbaar hoe vrouwen hier hun bikini willen verstoppen. Mannen zijn trouwens niet veel beter... Ik weet waar Speedo zijn winst haalt. De Brazilianen krijgen volgens mij hun zwembroekje bij hun eerste communie en daar doen ze dan hun hele leven mee, 't is toch strech...
Na een siestinha aan het strand een wandelingetje gedaan met Christian o Argentino, nog steeds met de breedste glimlach die hier te verkrijgen was. Toen begon ik precies al te voelen dat de schaduw van de bomen best wel aangenaam vertoeven was. Christian zei toen dat ik toch van kleur bleef veranderen maar dat was vast de lichtinval :) Ik was tenslotte supergoed gesmout met factor 20.
Toen brak de hemel open en kregen we een gratis warme douche. De ônibus waarmee we terug naar het hostel reden was een gratis sauna. Het leven is hier zeer goedkoop.
Op de weg naar huis kocht ik roze aftersun, naast de 100 soorten zonnecrème was dat het enige verkrijgbare zalfje.  Verdacht... Mensen begonnen mij spontaan aan te spreken op straat. Iets in de aard van: " 't is hier warm he in Brazilië" of "ben je naar 't strand gegaan?". Brazilianen bekijken het graag positief. Ik bevestigde trots maar dacht dat dit een standaardvraag voor toeristen was. Aangekomen in het hostel keek ik in de spiegel en begon te blozen... of niet? De zon vindt plekjes waarvan je niet wist dat je ze had. Rode plekken all over the place.  Onder andere 1 tussen mijn 2 ogen, van de voet van de neusberg tot net over het neusbobbeltje. Iets te hard de atmossfeer willen opsnuiven waarschijnlijk. 1ste taak van de dag: FACTOR 60  kopen!!!!!
Vervolgens beslisten o Argentino e ik om vanavond eventjes te dutten en naar Lapa te gaan om samba te dansen. Daarna een paar uurtjes te slapen en dan naar de Christo Rei te wandelen om 7u 's ochtends om het geld van het treintje uit te sparen voor caipirinha's. (Deze situatie getuigd van mijn naïviteit) Dus ik gedoucht, gegeten, mails bekeken en wachten op de Argentijn... en wachten... en wachten... 23h en nog geen spoor van hem. Dus dacht ik, kzal efkes op mijn bed gaan liggen en binnen een uurtje nog eens kijken. Gevolg: weer in slaap gevallen met mijn kleren aan en mijn vlekjes weggewerkt voor de festa! 's ochtends wakker geworden, omgekleed en klaar om te vertrekken naar de messias, maar alweer geen spoor van onze zuiderse vriend. De receptiedécolletés gevraagd of ze hem al gespot hadden maar zij wisten ook van nx. 3 uur, 1 blog en 2 ontbijten later staat hij hier naast mij met kleine oogjes en een grote glimlach. "Oi Joaninha, tudo bem?" Ondertussen is het al zo vurig geworden buiten dat ik twijfel of ik de confrontatie met het zonnetje uit huis nog aandurf. Sowieso vanavond naar de oefensessies van het Carnaval de Rio en dan later naar Lapa!

Gosto da festa!

Vele zongebrande groetjes en Mamsie: geen zorgen ik gedraag me als een brave dochter!

Futebol de Brazil!

Btw, de titel van mijn vorige blogbericht was Futebol de Brazil omdat sinds ik hier ben aangekomen ik nog  bijna niets anders gezien heb dan voetbal. Het is hier echt overal!!! In de straat, in elke bar, op de radio... Iedereen is erover bezig of speelt het!

Tot binnenkort meus amigos!

Futebol de Brazil!

Bom dia,

Het is hier nog maar net 8 uur geworden in het nu al superhete Rio de Janeiro en ik ben al wakker, gewassen en klaar om mijn dag te beginnen. Een groot verschil met gisteren! Nachtje doorgebracht op de luchthaven en daarna vlucht van 12 uur. Het kleine meisje dat naast me zat op de vlieger had verschrikkelijke stinkvoetjes :) Ze heette Maria Julia en was 8, Braziliaans en wat verlegen en ze deed me heel erg denken aan mijn nichtje Lise. Die voetjes waren dus al snel vergeten. Ze was op reis geweest met haar zus, broer en ouders en de mama had me dan ook al meteen uitgenodigd om bij hen langs te komen als ik in de buurt was. Ongeveer 2 uur rijden van Rio.
Eens in Rio aangekomen gingen mijn ogen open. Mijn trekkerszak kwam uiteraard pas als laatste aan op de band, toch nog blij dat hij gekomen was, en toen moest ik op zoek gaan naar een taxi. In de hal waar je de taxi's moest bestellen begonnen 8 vrouwen vanuit hun kotje op mij te schreeuwen vanaf ik het hoekje om was gelopen. Ze waren zwaar geschminkt, diepe décolletés en lange Braziliaanse haren, meestal geblondeerd. Ze riepen: "You want taxi, you want taxi, I give you good price, you're a good girl, come here..." Ik had precies het gevoel in een rosse buurt te zijn terechtgekomen en zocht dan ook zo snel mogelijk het bordje met EXIT. Eens dat ik de gang van zaken wat begon door te krijgen heb ik dan maar bij de vrouw met de meest geblondeerde haren en de diepste décolleté mijn taxiticketje besteld, ik had namelijk het gevoel dat zij mij het meeste kon bieden. Misschien zit er toch wat in, in die Braziliaanse psychologie!
Aangekomen in het hostel had ik al snel door dat photoshop hier ook alom gekend is. De foto op de site en het plaatje in het echt verschilden nogal van elkaar. Bij het inchecken wist de receptiedécolleté, euhm ik bedoel de receptiedame (ik wist niet goed naar wat eerst gekeken), mij te vertellen dat een reiziger een bug had meegenomen in de kamer die ik had gereserveerd en dat ik of mijn geld kon terugkrijgen en een ander hostel zoeken, of gewoon de kamer nemen + gratis insectenverdelger. De tweede optie kreeg mijn voorkeur aangezien het al laat was en ik maar half verstond wat de mensen hier ratelden. Het is zo dat ze, vanaf dat ze weten dat je een beetje Portugees spreekt, ze hier aan 1 stuk door begin te leuteren en je dan opeens de intonatie in een vraag hoort overgaan. En dan is het dus de bedoeling dat je iets zegt als "é verdade" (het is waar), of "acho que não" (ik denk het niet). De kamer was goed ruim. 10m² voor 10 personen. Ruimschoots voldoende. Toen ik mijn bed aan het opmaken was wou ik eventjes het kussen uitproberen. Ondertussen waren 3 Braziliaanse meisjes hun kortste rokjes aan het aandoen en hun haar aan het rechttrekken. Een omgeving van rust. Het volgende dat ik mij herinner was om 7 uur wakker worden in een volle kamer met droge lucht, mijn kleren aan en mijn portemmoneetje nog rond mijn nek.

Het is ondertussen al 8h20, hoog tijd om mijn cafezinho te gaan drinken.

Aan alle mensen thuis die zich nodeloos zorgen zitten te maken, alles gaat hier supergoed met mij! Não há problema!

Maxime, superveelsucces met je examen vandaag! Ik duim zo hard als ik kan...

Até logo meninos,

Joana