Carnaval de Rio!!!!

Bom dia a vocês!

Ik ben een beetje in vertraging vandaag maar dat wil enkel zeggen dat ik mij aan het inburgeren ben dus geen zorgen... Slechts 1 dag is gepasseerd en ik heb alweer heel wat wilde avonturen meegemaakt. Deze keer weet ik  waar te beginnen. DE ZON! Gisteren was snikheet. Met mijn zongerode snoetje had ik het moeilijk om buiten te komen. Niet uit schaamte, nenee, als quase-Braziliaanse ken ik dat woord niet meer. Als er iets moet gezegd of gedaan worden dan is dat zo. Sorry voor toevallige omstaanders. Overdag amper buitengekomen dus. Eventjes het plaatselijke marktje in de straat van het hostel doorgehuppeld, van boomschaduw naar autoschaduw, naar kraamschaduw naar zon AI AI AI snel terug in de schaduw van mijn kleine Argentijnse vriend gekrompen om tenslotte in een supermercado sunblock factor 60 de mijne te maken. Ondraagbaar die stralen. De zon hier is de moeder van de zon bij ons denk ik, of misschien eerder de schoonmoeder (Marthje, als je dit leest, dit staat los van jou).
Eenmaal gesunblockt, sungeblockt of blockgesunt heb ik me klaargemaakt voor A CARNAVAL DE RIO. Of tenminste voor de oefensessies. Die gingen door in o Sambódromo. In het begin dacht ik dat dat gewoon de naam van de wijk was, maar pas toen we toekwamen ging er bij mij een nachtlampje branden. MARAVILHOSO! O sambódromo is de plaats waar tijdens het Carnaval de Rio alle praalwagens het beste van zichzelf geven op een lange laan, ingesloten door immense stenen tribunes waar het plebs en de juryleden het pareltje aanschouwen. Het is echt prachtig om te zien. De laan van tribunes is volgens mij wel een kilometer lang en staat enkel en alleen in functie van het carnaval. 1 keer per jaar dus! De voorbereidingen zijn dan ook gigantisch, overal politie, overal sambascholen. Gisteren kregen we al een voorproefje van 3 sambascholen en hun aanverwanten. Prachtige choreografieën, waarin mini-theaterstukjes worden verwerkt en waarin ze het publiek nóg warmer maken dan het al was. De vrouw achter mij ging echt volledig door het lint. Of ze wou dringend nog wat calorieën verbranden vóór de dagen van overdaad maar dat betwijfel ik in dit arme Brazilië. Ik probeer wat foto's op te laden als de technologie mij goedgezind is. Trouwens, hoe meer vormen je hier hebt, hoe mooier je bent. Maxime, dit zal je ongetwijfeld zeer blij maken. Op het strand hebben de Braziliaanse boys helemaal geen oog voor mij. Mijn kont is te klein!
Qué mais? Ahja, gisteren al wat van mijn warme hart laten zien. Overal op straat kun je hier drank, snoep of souvenirtjes kopen. Normaalgezien ga ik daar niet op in omdat je nooit echt weet in welke omstandigheden die dingen bewaard worden maar een juffrouwtje gisteren brak mijn hart. Ongeveer 23 jaar zoals mezelf, liep ze hoogzwanger tussen de carnavalgangers rond met haar 8-maanden-buikje kauwgum-stripjes te verkopen. Wat kon ik anders doen dan een paar stripjes kopen. Het zwaarste moet tenslotte nog beginnen voor haar. Kindje kopen en een mondje extra proberen voeden. Dit zie je hier veel. Vele mensen hier hebben helemaal geen spaarcentjes en leven van dag tot dag.  80 jarige mannen lopen in de bloedhete zon uren over 't strand met een zware frigobox om drankjes te verkopen zodat ze 's avonds wat geld hebben om te eten. Pensioensparen is een utopie.
Na het carnaval alweer een gratis warme douche gekregen op weg naar Lapa, dé uitgaansbuurt. Het heilig zeiksel viel met bakken uit de lucht. In Lapa enkele Caipirinhas original do Brasil hun werk laten doen en tenslotte mijn té kleine kont in werking gebracht om niet uit de boot te vallen tussen al die zuiderse furies, dansend op de ritmes van de live sambabandjes te midden de straat. Ik had al snel prijs. NIET wat je denkt. Geen Brazilianen die hun ogen uit mijn broekzak wouden terugvissen. Integendeel. Een stuk of 5 Braziliaanse meisjes, allemaal kijkend naar mij en ondertussen in elkaars oortje fluisterend. Ik had nochtans nx aan van hen. Het zou me toch niet passen waarschijnlijk. Vervolgens mijn voor de spiegel geoefende Braziliaanse blik opgezet gewacht op de eerste klappen. "Vem acá menina, de onde você é?" zei één van de meisjes. Ik ging dus maar naar hen toe en zei dat ik van België was. Ze nam mijn heupen vast en gaf er een zwier aan. Ze toonde mij met haar "derrière" wat ik zou moeten doen en vervolgens gingen alle meisjes in een kring rond mij staan. Mijn kont laat zich niet zomaar in de wind zetten dus ik gaf van Jetje! En wat een enthousiasme, alle vrouwen ging meedoen en begonnen te schreeuwen. Hahaha, een masterpiece!
Er kwam al snel een domper op het feestje want de politie kwam tussen het volk door, niet omdat ik alle blikken gestolen had maar wel omdat kleine straatkindjes betrapt waren op handjegraaien. 6 kinderen tussen de 7 en de 11 werden gearresteerd en in de combi meegenomen. 1 meisje van ongeveer 8 was opgemaakt alsof ze 16 was. Allemaal aan het huilen en met wanhopige blikken op de gezichtjes. Het leven kan hier zo hard zijn.
Ondertussen verhuisd van hostel samen met een andere Argentijn Santiago, maar nog steeds in Rio de Janeiro. Dit hostel is iets duurder maar heeft wel enorm veel te bieden. Nog steeds aan 't wachten op mensen waarbij ik kan gaan couchsurfen. Al zeker 15 mailtjes verstuurd maar nog steeds geen enkel positief antwoord teruggekregen. Dit slaat wat tegen.

Amai, wat een lange update! Voor diegene die tot hier geraakt zijn. Jullie krijgen een gratis afwasbeurt wanneer ik terug ben. Na 3 maanden professioneel afgewassen te hebben val ik op dat vlak wel wat in een gat. Afwasladies, ik denk nog vaak aan jullie! Veel succes met de lekkere bereidingen van de chefs!

Até logo meninos e beijinhos muito grandes!

Joana