Couchsurfing

Oi (dé manier om een Carioca - inwoner van Rio - aan te spreken),

Gisteren was weer prachtig weer. Een beetje bewolkt maar daardoor was de zon ook minder fel en dus perfect voor een melkfles zoals ik. Na verhuisd te zijn van hostel, samen met Santiago beslist om naar de couchsurfing-picnic te gaan in het Mam-park aan de zee. Santiago had een klein beetje stress, normaalgezien is hij een stressloze Argentijn maar nu was zijn vriend toegekomen in Rio, was hij hem gaan opwachten aan het station (weliswaar een uurtje te laat) en had hij uiteindelijk niet gevonden. Hij had geen geld want dat lag bij de bank om te wisselen en gisteren was zondag, en zijn gsm werkte niet. Hij had ook geen computer en om een computer te gebruiken in het hostel moest je betalen. Ik heb hem dan maar wat op weg geholpen. Nadat hij zijn chango (homie-slice in Argentijns) een mailtje gestuurd had was hij wat gekalmeerd en besloten we te vertrekken naar de picnic.
Superleuk, mensen van over de hele wereld aan het keuvelen in het park, tussen een worteltje en een pintje, en iedereen supervriendelijk. Ik was precies weer op Erasmus. Speaking of which, aan de praat geraakt met een Portugees meisje die van Braga bleek te zijn. We hadden blijkbaar op hetzelfde moment daar gewoond. Zij was nu al eventjes aan het werk geweest in Portugal, maar had alles opgegeven om 3 maand rond te trekken in Brazilië waar ze haar verblijf nu aan het verlengen was. Uiteindelijk bleken we ook in hetzelfde hostel te zitten. Een aangename verrassing!
Vandaag eindelijk ook wat geluk met het couchsurfing, vanavond vertrek ik naar mijn eerste gastvrouw hier in Rio de Janeiro! Ze is aan het inpakken want ze verhuist binnenkort naar Londen. De Argentijnse vriend is gisterenavond trouwens nog tevoorschijn gekomen. Stond hier opeens met een Braziliaans meisje die hij had leren kennen op de bus richting Rio en toen hij de weg wat kwijt was heeft zij hem maar meegenomen naar huis. Casual... Ignacio es een echte Ché Guevara: filosoof, zigeuner en wereldverbeteraar. Hij is 25 en heeft een gigantische snor. Als hij begint te vertellen dan is het fantastisch om zijn gedachtenkronkels te volgen ook al weet ik meestal niet wat ik moet antwoorden. Ik heb hier soms het gevoel dat ik in het midden van een film zit: lange conversaties met onbekenden, veel onverwachte momenten, leven dag per dag. Het hostel zit hier trouwens vol met Argentijnen, mijn Portuñol gaat er zeker op vooruit. Nog heel weinig Europeanen ontmoet, eigenlijk enkel nog maar tijdens het Carnaval.
Wandelen naar de Christo wordt moeilijk vandaag, gisteren heeft het even heel hevig geregend en dus zullen de paadjes modderachtig zijn. Het plan voor vandaag is naar boven liften samen met de 2 Argentijnen. Het is een kleine 10 kilometer om er te geraken en ik ben in stevig gezelschap dus ik vrees niet voor mijn leven.
Ik ben benieuwd wat vanavond zal geven.

Aan Maaike: Parabéns a você, nesta data querida, muitas felicidades, muitos anos de vida! Gelukkige verjaardag menina!

Tot gauw voor meer show about how I go with the flow!