Ok. Ondertussen weer wat kunnen uitrusten van twee vermoeiende dagen dus ik kan wel weer een blogmomentje aan. Waar te beginnen? Donderdag uit Rio vertrokken. Het busstation vinden was al een eerste opgave. Ik bevond me midden in het spitsuur in een bus die erheen reed. Ik had eerst nog een sightseeingtour gekregen door Rio aangezien enkele  locale plezanteriken mij op de verkeerde bus hadden gezet. Bijna aan het station ging er een hels geluid doorheen de atmosfeer. Enkele seconden later besefte ik dat er een MUG achter ons stond aan te schuiven in de file. Er was misschien iemand in levensgevaar maar de polonaisevormende Braziliaantjes hadden precies geen zin om uit de weg te ritsen. Intussen bleef de sirene verschrikkelijk zijn werk doen. Het is het soort sirene dat iets té enthousiast is. Als hij gepasseerd is dan kan je hem niet meer horen want dan ben je doof, of toch voor 5 minuutjes. Indertussen aangekomen, maar de MUG nog belange niet. Ik vraag me af of de persoon in nood het einde van de tunnel heeft gezien.
In het station mezelf een weg door de menigte gebaand. Vrijdag was de verjaardag van Rio de Janeiro dus kreeg iedereen vrijaf. Elke gelegenheid is hier duidelijk goed genoeg... In het stationshal kon ik amper het bos door de bomen zien. Wat een chaos. Mezelf van de ene foute rij naar de andere verplaatst. Ik had nu zicht op de rij waar ik effectief moest zijn. Een klein grijs ventje blijkbaar ook. Een beetje antipathiek door de zware rugzak en de hitte snelde ik me erheen om hem voor te zijn. Het was nipt maar nu was ik toch voorlaatste geeïndigd in een rij van 30. Het mannetje grijnsde ondanks mijn streepje voor toch vriendelijk naar mij. Een lach is altijd welkom dus een verkenningsgesprek vond plaats. Hij was 80, kwam uit Campos de Goytacazes, was op zakenreis geweest in Rio en ondanks zijn oorapparaat dat er zat aan te komen verstond en sprak hij goed Frans. Vóór me in de rij stond een fondant-chocolade vrouwtje. Haar bikini stond in haar huid gebrand. De zon hier heeft veel ambitie, alles kan beter...  Een andere vrouw in de rij sprak me aan. Had ik al een buskaartje? Euhm... Was dat niet precies de reden waarom ik in die rij stond? Het oude meneertje ging de conversatie aan. Ik hoorde hem zeggen: "Ik betaal wel voor haar! Ze hoort bij mij..." Hu? Hoe en waarom was ik plots zijn kleindochter geworden? Waarom mocht ik niet zelf betalen?  Er was  iets aan het handje. Niet veel later kwam een stewardess recht op mij af. Alweer ik. Er stonden nochtans nog twintig mensen waarmee ze een praatje kon gaan doen. Had ik een buspasje? Daar stond ik toch voor in de rij!!!! Alweer was ik de kleindochter van het meneertje José! Hij zei dat ik  bij hem hoorde en dat we allebei ergens anders heen gingen maar dat hij voor mij betaalde. Ze droop af. Hij zei dat ik alles dan maar moest terugbetalen later. Ik liet het allemaal gebeuren and went with the flow. Eer het aan onze beurt was had ik nog wat prettige praatjes met José. Hij had veel gereisd en hij vond het knap wat ik aan het doen was. Na nog wat chaotenwerk bestelde hij onze ticketjes en ik greep naar mijn trekkersportemonneetje. Maar José pruttelde tegen. Hij tikte mijn geld weer het zakje in, gaf mij m'n biljetje, een knuffel en twee kussen en zei: "C'est un cadeau pour vous Joana, amusez-vous et bonne chance pendant votre voyage!". Hij draaide zich om en hief kranig zijn rechtvoetje op richting trappentop. In een ouderdomsmomentje verloor hij eventjes zijn evenwicht maar herpakte zich en zette zijn route vastberaden verder. Daar stond ik midden in de stationshal, verdwaasd, niet wetende wat mij overkwam en ik kon niets anders doen dan het aankomende traantje wegpinken. Ik wist even niet waar ik het had...
Ik ging nog steeds wat overweldig op het perron wachten op mijn bus. Terwijl het wachten verplaatste er zich een constant gezoem door de luidsprekers. Het bleek om een mannenstem te gaan, hij overliep alle onmiddellijke vertrekken en de platformen van waar ze de reis zouden aanvatten. De stem kondigde aan de lopende band aan. Hij hield niet op met praten. Moest hij niet af en toe een ticketje verkopen ofzo? Ik had anders lang genoeg staan wachten om het mijne te kunnen bemachtigen. Ik was in het wilde weg blikken aan het werpen en toen sprong hij in mijn oog. De man met de stem én een microfoon. Ik besloot wat observatiewerk te doen en concludeerde dat zijn job eruit bestond de godganse dag met een microfoon van perron tot perron te wandelen en zo non-stop de onwetenden te verlichten. Zou hij op zijn sollicitatiegesprek ook een stemtest hebben moet afleggen? Ik verloor hem even uit het oog en was vervolgens superbenieuwd waar hij nu aan het rondlopen was. Het was precies een spel. In plaats van: Zoek Wally met de gestreepte muts, was het nu: Zoek de perronnekesman met de microfoon. Ik vond hem 4 keer.
Ik was ondertussen op weg naar Búzios maar wist nog steeds niet waar ik ging slapen die avond. Het was ondertussen al 17h30. Achter mij in de bus zaten twee spaansprekende meisjes. De buscauffeur had ze Bolivianas locas genoemd omdat hij hen niet verstond. Ik vroeg hen of zij al een slaapplaats hadden en ze zeiden van wel. Ik vroeg of er nog plaats was en of ik hun passen op de voet mocht volgen en ze knikten. Na een paar uurtjes kwamen we toe in het stadje. We klopten aan bij een poortje. Er deed een Braziliaans meisje open, Nicole. Haar blonde liefje liep er ook rond. Hij was Noors en een look-very-much-alike van Kurt Cobain. Hij zag eruit of hij iets te veel kalmeerpillen had ingeslikt. Maar hij lachte wel vriendeljk. Ze ging kijken of er nog plaats was voor mij. We gingen binnen in het huisje en zagen drie uitgebluste Paulistas (inwoners van São Paulo) uitgestreken liggen in de living. Nicole zei ons dat ze supersympathiek waren maar dat ze iets te diep in de les hadden gekeken de laatste dagen. Het zag er daar een gezellig boeltje uit. De Argentijnse meisjes gingen hun klaarmaken voor een feestje en ik ging op huisverkenning. Ik begon bij de meer buiten-dan-bij bewustzijnde jongelingen. Het bloed begon stilletjesaan weer toegang tot het hart te krijgen want er kwam weer leven in. Binnen het halfuur stond het hele huis op zijn kop en was er een feestje van jewelste losgebroken. Plots verplaatste de kudde zich naar een busje richting het centrum waar we in een Fogo-feestje de billen lieten trillen. Opeens bleven Guadalupe en ik nog alleen achter op weg naar huis. We hadden beiden geen idee van het adres of de naam van het hostel. Na oneindige wandelingen, een bus- en taxirit toch het poortje teruggevonden waar de avond begonnen was. Uitgeteld binnengekomen zagen we de rest van de troep (in de beide betekenissen). Julietta had onze kamer gesloten en was de sleutel verloren. Het was ondertussen al 6 uur 's ochtends en de oogjes kregen last van de zwaartekracht. Na een Braziliaanse uitbrander haalde Flávia, Nicole's mama wat lakens boven en legde ons in de kamer bij de jongens.
Gisteren was een dag vol verhaaltjes van eergisteren, strand, zand en terug in een bar in het centrum beland. Er trad een band op afgewisseld met een DJ. Een coverband maar dan wel een goeie! Na het optreden de beentjes wat gestrecht op de dansvloer en een groepje vrienden ontmoet. Opeens kwam de zanger van de band naar me toe, vroeg me of ik het optreden goed vond en gaf me zijn kaartje. Geen idee waar dat goed voor was maar toch sympathiek. Na het klaren van de dag weer aan het fameuze poortje geraakt maar deze keer waren Guadalupe en ik onze sleutel vergeten. Gelukkig was het een uur wanneer de mensen al eens mochten opstaan. Sindsdien een luie dag gehad!
Morgen vertrek ik naar Vítoria. Vanavond ga ik eerst nog bij een nieuwe host slapen en voor maar staat mijn sofa ook al klaar. Het meisje dat mij zal hosten liet me weten dat er ook een Italiaan zal slapen op dat moment. Een mini-hostel dus.

Slecht nieuws voor de fans, goed nieuws voor de mensen die verplichten worden dit te lezen Maxime... euhm ik bedoel... verplicht worden dit te lezen punt. Vanaf nu zal ik wat minder bloggen. Mijn reizen dag per dag begint wat tijd in te nemen en ik moet nog wat tijd overhouden voor het strandkeuren uitereraard. Maar geen zorgen, foto's zullen volgen en die spreken boekdelen.

Aan degene die de kou beu zijn: 't is hier vandaag ook een graadje frisser dus ik weet hoe jullie je voelen!

Tot binnenkort en bedankt en tot zien, saluutjes en tot in den draai. En zwaaien he!

Trouwens net 4 uur zonder elektriciteit gezeten vandaar het late bericht. Desalniettemin, veel plezier!

Xau,

Joana