Trancoso-Arraial-Salvador

3 steden 5 dagen. Via Mariana had ik vrienden leren kennen die vanuit Vitória richting Porto Seguro reden. Toevallig... Dat was nu net de haven waar mijn bootje ging aanleggen de volgende dagen. Ze had haar vriendschapskrediet ingeschakeld en voor 258 punten mocht ik mee met hen de auto in, met de wind vanachteren. Heerlijke dutjes, daar op de achterbank. In een mum van tijd (9 uur-zinhos, zinho=tje) waren we in Trancoso aangekomen. Ik moest normaalgezien naar het volgende dorpje doorreizen, maar wat ik zag beviel me en dus besloot ik een extra halte in te lassen, Trancoso, waar de hardwerkende Braziliaan komt om eventjes uit te rusten. Ge kunt al raden... Daar ter plekke de verschilldende herbergjes wat vergeleken en ten slotte de goedkoopste gaan bezetten, er hing nog een percentje vanaf omdat het meereizend koppel (eigenlijk was het omgekeerd maar kom) daar ook zou overnachten. Het strand was meer dan prachtig. Een pintje getapt en een stoeltje zonsgewijs gepositioneerd om daarna een duikje in het warme zeewater te nemen. Ik keek rond me en zag dat het goed was. Het Braziliaanse koppel was ik op het strand weer tegen hun semi-naakte lijf gelopen. Ik verstond niet goed waarom maar ze wouden per se dat ik met hen de rivier (die uitmondde in de zee) overstak, en dat moest sneller gebeuren dan ik van hen gewend was. Zat er een haar in de boter? We wandelden tussen de Stella-aan-6-euro-strandbars door en op die weg wou ik hen nog wat van eigen nat voorzien. Ze hadden me tenslotte een busrit bespaard, en dat verdiende op z'n minst een schuimpluim. Argil was ervoor te vinden en ging met mij in zee, Fernanda wou wel eens nippen van haar aanstaande's tweede grootste liefde. En zo werd het hoogtij....d om de rivier over  te steken. Nu vielen de puzzelstukjes in mekaar, de rivier ging over in de zee die bij hoogtij weer over ging in de rivier. Met de zakken boven ons hoofd moest we door de stroming heen om te kunnen terugkeren, dachten we. Het was grappig, vooral omdat er GEEN zak met spullen in het water was gesukkeld. Een keer de weg terug ingezet beseften we dat er nog een tweede weg was, met een brug enzo... Damn! Voor de rest was Trancoso erg rustig, op die ene strand-rave na dan. Ik wou er eentje gaan drinken maar ik was blank en dat is wel erg bizar voor een Bahiana (inwoner van de staat Bahia) dus moest ik wel een toerist zijn. Toerist dat was klantentype 2, subclasse vrouwelijk, 40 Reais  aub... What? €15 entree voor een strandfeestje? Mijn lichtje ging uit voor die avond en ik sloot af met een colaatje in mijn goedkope kamer.
De  volgende dag stond ik vroeg op om de ônibus te nemen naar Arraial waar ik alweer met Fernanda had afgesproken. Fernanda had een beauty-salon en werkte er zelf als kapster. Ze had ook nog een epileerster/epilagevrouw/een-vrouw-die-je-kaal-plukt en een manicuris... vrouw die manicure deed. Ik wou afscheid nemen van het uitrustende Braziliaanse koppel toen ze zeiden dat ze me zouden brengen en daar zelf ook de dag doorbrengen... Of ze vonden me erg leuk, óf ze vonden me de max óf ik had iets aan van hen dat ze terugwouden (óf ze gingen gewoon die kant uit en waren zo vriendelijk om mij mee te vragen, maar dat kon het zeker niet geweest zijn!).
Na een kwartiertje alle straatjes van Arraial te hebben doorcrost met hun Fiat-panda-achtige bolide waren we eindelijk aan het juiste nummer geraakt. Er zat niet echt een systeem in, tenzij misschien een of ander logaritme maar van die kaas had ik nooit veel gegeten. Ik nam afscheid van Fernanda en Argil om mijn verhaal te vervolgen bij Fernanda kapster. Ik had gezegd dat ik daar ging zijn rond de middag maar was wat vroeger dan gepland (11h) met als gevolg... ze was nog niet open. Ik ging een colaatje drinken bij de bar ernaast en maakte al meteen een nieuwe vriend, de plaatselijke barman. Hij keek me aan of ik hem al zijn hele levend had moeten ontmoeten. Ik mocht eventjes bellen met zijn gsm naar ons Ferna'tje maar ze nam niet op, op geen enkel van haar beide gsm-nummers. Ze had me mss nog een derde nummer vergeten geven... 5 minuutjes later had mijn barman al een nieuwe beste vriendin, twee tafeltjes verder. Zijn vriendenkring was groter dan ik dacht. Hij noemde haar liefje, hield zijn hand op zijn borstkast en zei dat ze een prachtig colliertje aan had. Hij had een érg zachte persoonlijkheid en zijn haarkleur paste bovendien bij zijn schoenen.
2 colaatjes, 1 spaghetti en een halve roman later kwam er leven in de kapperij. Ik nam afscheid van mijn nieuwe beste vriend en ging richting "salon de beleza Fernanada". De vrouw die ik leek te verrassen was Fernanda niet. Of ze had de laatste dagen weinig klanten gehad en zichzelf eens goed onder handen genomen. Het bleek om Angelica, de kaalplukster, te gaan en ze wist me te vertellen dat Nandatje nog wel eventjes zou "demoraren". Het werkwoord "demorar" is een zéééér Braziliaans werkwoord. Nu ik erover nadenk als gereputeerd linguïste krijg ik het moeilijk om er een term in het Nederlands voor te vinden. Toegepast op dit voorbeeld kwam het erop neer dat Fernanda niet te laat was, maar dat ze simpelweg haar tijd aan het nemen was om er te geraken. Een gróót verschil. Eufemisme? Niet voor de Brazilianen onder ons! "Demorar", wat vrij vertaald, is dus je tijd nemen om iets te doen. Brazilianen bekijken het graag positief!
Ik ging ondertussen maar wat wandelen langs de mooie Arraialaanse stranden. Alweer super warm water. Ondiepe voorstranden, zonder golven. Een paar strandjes verder kwam ik een verstandig man tegen. Hij had een parasolleke op zijn hoofd gemonteerd en verkocht bikini's aan de vrouwen waarvan hun teenieweeniestringbikini ondertussen al was weggesmolten.  Hij had duidelijk een klare kijk op het strandleven. Ik nam de strandafrit nummer 4 en kwam weer op de weg richting centrum. De mailloot kwam achter mij aan. Hij veegde zijn bezwete hoofd af aan een gestreepte bikinitop, wat naar mijn kennis van zaken een L moet geweest zijn, en deed de koffer van zijn dikke station-volkswagen open waar hij zijn assortiment nog net in kon krijgen. Hij lachte wat gestreept groen naar mij en ik trok er een foto van. Het stond nu rood op blauw op groen op paars op geel dat hij louche zaakskes deed, aangezien dit soort verkopers geen belastingen betalen én een familiebeurs krijgen. Maar zo werkt dat hier, iedereen weet dat, en dat is ok.
Bij Nanda thuis gekomen meteen de familie ontmoet. Haar zoontje Kevin deed de poort open. Hij was niet meer kwaad. Prachtige donkerbruine knikkers blonken in zijn oogkassen. Hij was 11 en verliefd op zijn wildemansleventje. De meest voorkomende zin tussen hem en zijn moeder de volgende dagen zou dan ook zijn: "Hou er mee op Kevin!". Eenmaal dichter bij het huis kwam een 82-jarige opa op mij afgestoomd. Hij heette me welkom en vroeg mij ten huwelijk. Daarna gaf hij mij wat tijd om erover na te denken en vatte hij zijn leven kort samen. Hij zei dat hij soms 82, soms 28 was. Ik had zo al 'n vermoeden... Fernie zorgde goed voor mij en was een mosterdpot vol vragen over Europa. Ik was nog maar haar 2de couchsurfer en ze sprak geen woord Engels maar ze wou dolgraag zelf een maandje iedereen achter zich laten en de wereld gaan verkennen. Haar plan was om te vertrekken 1 Maart dus ze wou toch al bijna haar trip beginnen plannen + eventueel vliegtuigtickets boeken. Maar die waren zo duur dus haar chronisch uitstelsyndroom kreeg telkens de overhand. Ik hielp haar wat met couchsurfinghosts in Italië te zoeken en speelde wat met Kevin en zijn opa, allebei nog/terug zeer speels. De opa haalde zijn voorstel van ervoor weer boven en zei dat mijn vader het vast zou goedvinden. En mijn liefje moest ik maar in België laten voor als ik daar nog eens op vakantie ging. Daarna begon hij over al z'n jobs. Ik verstond er maar de helft van maar hij nam me mee naar z'n kamer en haalde zijn portemonnee boven. Verwarrend moment. Misschien moest ik toch maar gewoon braafjes ingaan op zijn voorstel? De portemonnee ging open en de ene justitiekaart na de andere verscheen. Rechter van dit, rechter van dat. Ingenieur voor de overheid van dit en van dat en van dot. Ik wist niet wat het allemaal was maar het was écht en het was belangrijk. Daarna haalde hij zijn schilderijen boven. Hij zei dat dit slechts de afdrukken waren omdat de originelen in een expositie hingen. Ik zei een paar keer "wat mooi" en kreeg telkens het bijhorend prentje in mijn pollen geduwd. De man leed aan een pavlov-reflex. Hij vertelde over zijn goeie vriend Yuri en hoe schoon hij zijn werk wel vond. Yuri had zelfs één keer gezegd toen ze elkaar ontmoet hadden: " Toen ik daar in de ruimte was, was het eerste waar ik aan dacht 1 van jouw schilderijen." Achteraf bleek dat hij Yuri Gagarin echt ontmoet had en dat hij dat laatste echt gezegd had over 1 van zijn schilderijen. Mijn mond viel open en ik zei: I do! Fernando Da Torre, een groots schilder van Kosmische Kunst. Vanaf heden was ik zijn grootste fan. Hij zag ze vliegen...
De volgende dag ging ik eventjes naar het strand met Kevin. Niet lang want ik moest me voorbereiden op mijn lange reis naar Salvador. Om 17h stond ik klaar, gepakt en nog net niet in elkaar gezakt, mijn rugzak werd zwaarder doorheen mijn reis. Ferrie maakt zich klaar voor vertrek. Het was wel spitsuur maar we hadden tijd... En ze had bovendien een privilegekaart om de zee te mogen oversteken, want dat moest om in Porto Seguro te geraken. Niet met een brug, maar nog the old fashion way, met een overzetboot. Om 18h 05 stapte ik eindelijk in de auto, Ferrie ook en Kevin wou ook mee. We demoraarden een beetje en wat verder op de baan stapte er nog iemand in. We reden verder, de deur ging open en er stapte nog een jong gastje in. Ik had geen benul van wat er aan de hand was, ik was gewoon blij dat we op weg waren naar de bus. Hij zou vertrekken om 19h05 en was de laatste bus bij vertrek. 1 kilometer auto's wees me de weg naar de oversteek. Mijn arme hartje ging te keer als een metronoom op 150. Fernanda probeerde met haar prefencia-sticker voorbij te steken maar kreeg al snel een stok tussen haar stilstaande wielen. Een man that knew the walkie and talked in the talkie beval ons ter plekke te blijven. Fernanda deed mijn "ze spreekt geen woord Portugees" trucje en ik bevestigde met de pruilgelipte zin: "Não falo português...". Het werkte niet. De bulldozer zei dat ze mij mocht afzetten aan de overzetboot maar dat ik de oversteek alleen zou moeten doen. Ik nam afscheid van ik weet niet wie daar allemaal en stapte op het bootje, ik voelde nattigheid. Stress. Nantje had op het laatste moment nog een ingeving gekregen. Ze zei niet te wachten op de bus naar de Rodoviaria maar gewoon een Mototaxi te nemen die me er direct zou brengen. Ik moest wel hard to get spelen en bij het afstappen mijn R5 geven en wegrennen anders zou ik het driedubbele betalen. Toen de boot aanmeerde aan de overkant baanden alle omaatjes in strandtenue zich een weg voor mij. Bij het rechtstaan van mijn stoeltje met mijn zak op mijn rug had ik er precies al één buiten bewustzijn geveegd. Misschien was het maar 1tje geweest maar ze hadden zich allemaal in elkaar gehaakt zodat ze tenslotte samen ten onder gingen. Terug aan land ging op recht op mijn doel af. Waar was de mototatotatotaxi die mij uit mijn lijden zou verlossen? Ik besprong er eentje en greep me stevig vast. Hij had de kanariegele halve helm op mijn bolleke geplaatst maar het nut ervan was spoorloos. Bij het axellereren werd het kaakstuk plots een slaapstuk en de kinband werd een Zorro-attribuut. Ik trok het een paar keer naar beneden en zag de prachtig kust van Porto Seguro. De machtige gekleurde huisjes. Ik voelde de zomerzeebries door de neusharen. Zalig zo'n Mototaxi...
Tenslotte nog mooi op tijd aan de bus geraakt. Ik zocht mijn plaatsje en nestelde me in mijn pluimzachte zeteltje. De bussen zijn hier echt van een goed niveau. Dat was ook wel nodig voor een 11 uur durende rit, maar Eurolines kan er nog een puntje aan zuigen. De rit was goed begonnen maar dat was maar voor 1/10 van de rit gewonnen want 2 haltes verder stapte een groepje zatte zwarte obsese mannen op. Ze vatten plaats net naast mij. De openingszin had een 8% alcohol geurtje maar ik verstond ervan dat we konden praten met elkaar en dat er geen afstand mocht zijn tussen ons. Dat had ik ondertussen ook al aangevoeld. Ik mocht alles vertellen wat ik wou. Verder brabbelde hij nog wat over Ivete grande waarmee hij optrad. Ik vroeg hem of dat Ivete Sangalo was en hij bevestigde met zijn pintje in de lucht. Zij is een grote artiste hier in Brazilië en zeer geliefd tijdens Carnaval. Dan treed ze overal op, in alle grote stoeten. Sowieso in Rio en dit jaar ook in Salvador. De rest van de nacht was letterlijk bewogen. Doorheen het gesnurk van mijn buurman voelde ik mijn ledematen trillen. De laatste 2 uurtjes was hij wakker geworden en was het duidelijk afwisseling van de wacht want dan mocht ik wat rusten. Met als gevolg... Ik werd wakker om 6h50 en besefte dat mijn bus al een halfuur langer onderweg was. Een meisje dat ik leren kennen had in Rio zou mij komen afhalen aan het station en ik mocht twee dagen bij haar en haar gezin logeren. De snurker leende mij z'n gsm en ik belde haar om te zeggen dat ik nog onderweg was. Om 7h 20 kwam ik tenslotte aan. Een reis van 12h om 700 km te overbruggen.
Bij Carla thuis werd ik warm onthaald. Een zwarte gezin met 1 gezamelijk groot hart. De moeder, twee dochters, schoonbroer en kind woonden er allemaal samen, en ze hadden nog een matrasje over voor mij. Carla liet me gisteren de reuzeschildpadden van Salvador zien. Prachtige beestjes. We bezochten alweer prachtige stranden en dronken Caipirinha's in het cafeetje van haar beste vriendin. Gisterenavond uitgeweest maar ik onderweg in slaap gesukkeld. Lange dag geweest. Vandaag gaan we de kerken van Salvador bezoeken en vanavond een feestje placeren. Morgenochtend neem ik de bus naar Maceió. Als alles goed gaat kom ik morgenavond aan op het project waar ik nu 2 maanden zal werken. Ik heb er zin in...
Mijn handen beginnen ondertussen wat te verkrampen dus het is tijd voor waat Bahiaanse chocolade. Bedankt aan allemaal die keer op keer de moed vinden om mijn blog te lezen. Ik geniet erg van jullie reacties...
Volgende keer probeer ik iets sneller en minder uitgebreid te verhalen...
Beijos tropicais de Djannie!