The sun is shining. The weather is sweet. Want you to know, I'm a rainbow too.

Alweer 3 dagen geleden sinds mijn laatste blog. Er is wel wat gebeurd in die paar daagjes. Een "korte" samenvatting.
Zaterdagavond in Búzios afgesproken met een couchsurfing-host. Zijn naam was Cesar. Hij was 30, had een jeugdherberg en een restaurant, en had 2 jaar geleden 4 maand al couchsurfend rongetrokken in Europa. Hij vond dat het nu zijn tijd was "to return the favor".  Op het pleintje van Búzios zat ik op hem te wachten. Ik was te laat. Maar blijkbaar nog niet laat genoeg. Het kwam eventjes bij mij op dat hij niet meer zou komen. Maar ik had ondertussen beter moeten weten. Brazilianen komen altijd, maar net ietsje later dan verwacht. Daar stond hij dan. Met een brede glimlach, groot, zongebruind en aan de stille kant. Hij had ook nog afgesproken met een maatje om een pintje achterover te slaan die avond dus gingen we even mijn -nog net niet aangegroeide- rugzak in zijn auto leggen. We konden op de koppen lopen. Zingende zatte zomerzotjes bedrukten de zeedijk op een zwoele zaterdagavond. Het deed me wat denken aan de "strip" van Oh-oh-Cherso, mooie stad aan de Braziliaanse kust. Búzios is echter wel erg toeristisch. Het is het Knokke-Zoute onder de studenten. Ze komen vanover het ganse land om hier wat pareltjes op te vissen. Cesar's vriend had ondertussen laten weten dat hij niet meer zou komen. Hij werkte in een winkeltje in 1 van die straatjes en had nog maar net gedaan met werken. We bleven nog eventjes in de Bilabong, dronken nog een Skol (het plaatselijke gerstennat) en zwaaiden de menigte vaarwel. Ik was heel erg moe aangezien ik de nacht ervoor wat ingekort had samen met Guadalupe. Ik had van de Argentijntjes/Noor/Brazilianen die avond afscheid genomen om te gaan couchsurfen maar zou de volgende dag nog eens moeten teruggaan om mijn achtergelaten schoentjes te gaan recupereren. We hadden namelijk 4 uur zonder licht gezeten en toen ik mijn zak moest maken had ik ze over het hoofd gezien.
Cesar had een comfortabele leren zetel. Zijn appartementje lag wat in de bergen en had een heel mooi uitzicht. Hij had ook een labrador-puppy. Spartacus: such a cuty! Hij vertelde me dat ik de volgende dag op tijd naar Vítoria zou moeten vertrekken als ik 's avonds zou willen aankomen, ook al was het maar 450 km. Geen probleem dacht ik. Dat kan toch maximum maar 8h duren, loopt wel lekker los. De volgende dag stonden we vroeg op. Hij vroeg of ik mee Spartacus wou uitlaten. DEUH. Een lieve kleine puppy met lieve kleine puppy-oogjes... Wie kan daar nu nee tegen zeggen. Cesar zou me terwijl wat mooie strandjes laten zien. Hij was echter wél vergeten zeggen dat we een serieuse heuvel op moesten wandelen eer we aan die strandjes zouden geraken. Had ik dat op voorhand geweten, had ik mijn kuiten wat beter ingesmeerd. Mijn in- en uitademtechnieken zijn niet meer wat ze waren toen ik 10 was, zoveel is zeker!
Na de prachtige strandjes te hebben bezichtigd, Spartacus terug ingelaten. De elektriciteit was nu ook daar uitgevallen dus we moesten de automatische poort openduwen. Sounds like Brazil to me. Cesar zei dat het waarschijnlijk kwam omdat er zó veel toeristen zijn rond deze tijd van 't jaar, dat de stad tot aan zijn limiet gaat. Een beetje zoals de sneeuw en het zout in België dus. Terug in zijn stulpje, zak gepakt en op weg naar een nieuwe bestemming. Vitória.
In Vitória had ik ook een host. Mariana. We hadden al veel contact gehad voor mijn trip begonnen was en ze zag er op internet alleszins een dol pateetje uit. We hadden afgesproken dat ik haar zou contacteren als ik bijna in Vitória was. Ik had haar voor vertrek nog laten weten dat het laat kon worden. In Búzios naar de Rodoviara gegaan om mijn ticketje te kopen. Daar alweer wat vertraging opgelopen. Het is namelijk zo dat je reizen tussen de verschillende staten hier kan vergelijken met reizen tussen de verschillende landen in Europa. Elke staat heeft zijn eigen maatschappij en je kan wel boeken via internet maar niet vanuit een andere staat. Ik moest dus van Búzios naar Cabo Frio, daar overstappen naar Campos de Goyatacazes om daar de bus te nemen naar Vitória, de hoofdstad van Espirito Santo. Ik was al blij dat dit de laatste update was want de plaatselijke plezanten hadden mij al wijsgemaakt dat ik 3 uur zou moeten terugkeren naar Rio om daar de 10 uur durende bus naar Vitória te nemen. Goei mopke. In Cabo Frio een uur en een half moeten wachten. 4 uur durende busrit naar Campos. Daar eindelijk toegekomen was het ondertussen al 19h15. Uit de bus gestapt, naar t loketje van de andere maatschappij gegaan en mijn ticketje voor Vitória gevraagd. Het jonge mannetje zei dat er geen bus meer was. Raar. Op internet had ik gezien dat om 20h de laatste bus vertrok. Kon hij nog eens nakijken? Dat wou hij doen. Aha, er was toevallig nog een bus om 19h30. Waar was die nu uit gekomen? Mijn gezicht klaarde op, tot hij zei: "Er is geen plaats meer op de bus senhora.". Damn!!! Serieus? Ik wou echt de nacht niet doorbrengen in het station. Kon hij nog eens nakijken? "Oeps, iets over het hoofd gezien. Er is nog 1 plaatsje vrij. U hebt veel geluk!" Man wat was ik blij. Nog maar 10 minuutjes om van bus over te stappen. Ik ging netjes in de rij staan. Mijn zak zat al in het bagagerek. De buschauffeur vroeg bij het knippen van mijn kaartje mijn paspoort. Ik gaf mijn kopietje af en zei dat het origineel in mijn bagage zat om veiligheidsredenen. Hij zei dat ik niet mocht opstappen met dat papiertje. Het bagagerek ging weer open, mijn zak werd gezocht en ik haalde vanonder mijn paspoort uit. Ik stapte op, de bus vertrok en ik was content.  Ik zou er toch nog geraken. Ik stuurde Mariana een berichtje dat ik pas om 23h30 zou aankomen. Ik kreeg niets terug. Ze was Braziliaans dus ik ging ervan uit dat ze in de komende 3 uur wel zou antwoorden. Even in slaap gedommeld. Toen ik wakker werd waren we er bijna. Nog een halfuurtje te gaan en Mariana had nog niet geantwoord. Ik had geen netwerk op de bus. Hopelijk was het dat. Aangekomen in Vitória nog steeds niets van Mariana gehoord. Ik probeerde haar te bellen maar het nummer ging niet over. Het was al bijna 00h en daar stond ik met mijn rugzak in een station dat ik niet kende. Ik keek wat rond en zag een poster van een formule 1 hotel in de buurt. Dat zou het waarschijnlijk worden. Ik vroeg tenslotte aan een koppel of ze nog een herberg in de buurt kenden maar ze konden mij niet helpen. Ik toonde hen het nummer van Mariana en vroeg of ze wisten hoe ik haar zou kunnen bereiken. Ze gaven mij hun gsm en ik mocht bellen. Mariana nam op. "Hi Djannie, how are you?" - "Mariana, I'm at the station and I don't know where to go. Can you help me?" - "Don't worry Djannie, I'm on my way.". Fieuw, een pak van mijn hart. Een paar meisjes hadden me bij het uitstappen al gezegd dat ik moest opletten in het station, veel drugsjongeren. Mijn hart sloeg een slagje sneller. Daar stond ik dan. In het station, te wachten. Een meisje jonger dan mij kwam een verhaaltje afratelen. Haar ogen draaiden weg. Haar t-shirt hing van haar schouder, haar schoenen waren verleden tijd. Uit ervaring wist ik dat je ze niets mocht geven, ook al is dat soms erg moeilijk. Je helpt er niemand mee. Een auto stopte en het ruitje ging open. Een man kwam piepen. Ik wist eventjes niet wat gebeurde... Het was een Italiaan. Toen hoorde ik Mariana haar stem klinken vanachter het stuur. "Jump in Djannie!". Ik was zooo blij! De Italiaan was een andere couchsurfer. Hij was de dag ervoor rond hetzelfde uur aangekomen. Hij was klein, kaal en eigenwijs. Hij was een timmerman in Italie maar had alles achtergelaten en was nu op zwier zonder plan, zonder terugticket, zonder reisverzekering of vaccinaties.
Mariana had een prachtig appartement. 3 slaapkamers waar ze er maar 1tje van gebruikte. 3 badkamers en 2 honden: Dolce en Gabanna. Ze ging slapen en ik bleef nog wat keuvelen met de Italiaanse hippie. Ik wist al snel welk vlees ik in de kuip had. Hij at enkel wat direct van de natuur kwam. Hij gelooft in God enkel wanneer hij fruit eet. Hij smeert geen zonnecrème want de natuur kan geen kwaad doen. Alles gebeurt met een reden. Hij vond het stom dat mensen in een zwembad zwemmen terwijl de oceaan net om het hoekje ligt. Hij begreep niet dat mensen gaan fitnessen terwijl ze kunnen gaan lopen. Hij was op weg naar een hippiebijeenkomst op een plaats die enkel via via werd verspreid. "It's called the rainbon (rainbow?) and it's amazing! You eat and then they pass the magical hat and it's amazing, you give whatever you want. People talk about things and do not stop untill everyone has reached a consensus, it's amazing. You have no internet and no cell-phone because you don't need it. So amazing.". De volgende dagen waren vol "rainbon" verhalen. Leuk om te horen maar frustrerend. Hij leefde in een andere wereld dan de mijne. Ik ben open minded maar nog net niet genoeg om te geloven dat "The universe is going to take care of everything".  Het was een discussie zonder consensus. My "rainbon" had different colours.
Eergisterenavond had Mariana vrienden geïnviteerd. We dronken wat bubbels en speelden "imagem e ação". Een spel waarin we Portugese woorden moesten uitbeelden. Hilarisch. Een leerrijke avond. Gisteren nam Mariana Luca en mij mee naar een restaurantje in de favela van Vitória. Het heette "Bigote" omdat de eigenaar een nogal uitgebreide snor heeft. Het uitzicht was prachtig. De favela had alle kleuren van mijn regenboog. Ik boog uit het raam om wat foto's te nemen en zag een groepje bengeltjes rondcrossen langs het strand. Ik riep ze naar me toe en vroeg hun naampjes. Ze waren met een stuk of 10. Alle leeftijden. Ze vroegen mijn naam en waar ik vandaan kwam. Van België hadden ze nog nooit gehoord. Europa lag ergens ver weg in Brazilië volgens hen. De enige wereld die ze kenden. Gisterenavond meegeweest met Mariana naar de Franse les. Ik sprak met de lerares die van Lyon afkomstig was en haar een Braziliaan had aangeschaft en zei dat ik misschien ook zou willen avondschool geven in de toekomst. Ik mocht met alle plezier de les bijwonen. Het was een leuke ervaring. Mariana leert Frans omdat ze wou werken met Artsen zonder Grenzen maar niet geselecteerd was omdat ze geen Frans kon. Ze is psychiater. Ze  zat al in haar 2 de jaar Frans en zou in september vertrekken naar Parijs om een intensieve language course te doen. Een vrouw met een droom, putain! Zo heb ik ze graag.
Vanochtend is de Italiaan vertrokken naar zijn "rainbon", met de magical hat op zijn slangenvellen kale hoofdje. Hij had nog wat velletjes achtergelaten als souvenir. Ik vertrek vanavond richting Porto Seguro waar ik een nieuwe host heb. Alweer 400 km te gaan en een rit van 10 à 12 uur. Mijn host heet Fernanda. Ze is kapster. Misschien ga ik wel voor een zomercoupeke. Eens zien wat ze in de aanbieding heeft.
Aan de studenten: Veel succes met de laatste stressvolle dagen! Ik denk vaak aan jullie en brand mijn velleke in jullie naam.
Aan de werkende vrienden: Werken is ook leuk! Brazilië is helemaal niet zo speciaal, de zon is helemaal niet zo zalig als ik zeg. De stranden kunnen hier ook lelijk lijken met de juiste lichtinval. Ik zou veel liever in België zitten om te werken zoals jullie! Ge mist nx ;) !!!
Aan de familie: Ik mis jullie mijn allerliefste zusjes, mams/paps, omaatje, schone broers en superkoddige nichtjes en neefjes. Lise, ik ben er zeker van dat je lezen veel verbetert door mijn blog te lezen. Lees hem maar voor je zusjes en ik mis jullie ook!
Aan Maxime: Braziliaantjes zijn enkel knap in de films. Temptation island is de andere kant op. Veel succes met je examen donderdag zoetje!

Tot binnekort voor een nieuwe update van: "Het leven zoals het is: Da Jane, the Brazilian edition!"