Dames en heren, goeienavond!
Net in mijn nieuwe stulpje gearriveerd. Ik begin mij hier al goed in te burgeren. Ik heb een bed, een wastafeltje, een wc en een koude douche. De rest zijn muren en een fijn ongeschilderd houten deurtje. Mijn kleren, documenten, diarreepillen, zeep en handdoekken liggen allemaal op een mini-houten plankje gestapeld.  Mijn slaapzakje kon ik nergens kwijt dus die ligt mooi uitgestreken over mijn bedrand. Geen zorgen mammie, ik heb een dak boven mijn hoofd. Letterlijk een dak, geen plafond. Ik kan de pannen tellen voor het slapengaan.
Ik was het gisteren al komen bezoek maar toen ik mijn zak uitpakte vandaag was het toch wat eng. In mijn trekkerszak zitten amper een paar kleren en wat spulletjes maar in mijn ietsiepietsie kamertje had ik geen plaats om alles te kunnen leggen. Een mens begint dan al eens na te denken... Meer dan mijn oogjes te rusten leggen moet ik hier gelukkig niet doen.
Voor de rest waren de laatste paar dagen heel erg aangenaam. Ik leerde de Ongie (NGO) kennen en de vele vrijwilligers die eraan meehelpen. Ik ga spontaan voor João of Maria wanneer ik er een paar tegenkom in de straat. Al die namen, ik kan ze echt niet onthouden. Eergisteren ben ik met André en Julinho richting Ongie gereden. André vertelde dat hij cobra's in huis hield. Hij ging ze vangen in het wild en probeerde ze dan wat te temmen door hen regelmatig eten te geven. Daar koopt hij dan kleine vogeltjes voor. Hij zei dat hij er een stuk of 4 in zijn huis/tuin hangen had. Sommige waren wel 2 meter. "Je moet ze gewoon het gevoel geven dat ze gewenst zijn", zei hij. "Maar dat zijn ze toch niet?", dacht ik, de rillingen liepen over mijn kleinste teentje. Op weg naar de Ongie reden we voorbij enkele van Maceió's favela's. Ik ben hier ondertussen te weten gekomen dat het verschil tussen de favela's en een krottenwijk is dat een favela gedomineerd wordt door drugstraffiek en drugsbarronnen. Ik had lang gedacht dat een favela gewoon een krottenstad binnen een andere stad was waar simpelweg veel drugs gebruikt wordt, maar dat is dus niet zo. Iedereen binnen een favela betaalt een tax om te mogen meewerken als drugstrafficant of dealer. Wie dat niet doet, hoort daar niet te wonen. De meeste favela's hebben straten, water en afgetapte elektriciteit maar er zijn er ook die dat niet hebben. Ik kwam overlaatst voorbij een favela waar mensen zelf de draden aan het verbinden waren, richting hun golfplaten barakskes, extreem gevaarlijk! Ik zie hier ook dikwijls verdwaasde kindjes. Niet altijd omdat ik blank ben. De crack kent hier beter de weg dan de taxichauffeurs. Crack is trouwens een hele vuile drug. Hij is dan ook uiterst goedkoop. Ze draaien er werkelijk vanalles in. Lijm, rubber, wiet... Alles wat maar een beetje verdoofd. Je kunt het evengoed uit het rioolputje schrapen.
De Ongie doet fantastisch werk. Het is moeilijk om kort uit te leggen wat ze precies doen. Barra de São Miguel telt 7000 inwoners. Een kleine stad dus. Ze hebben hier een basisschooltje en crèche, 2 apothekers, 1 bank en 1 postkantoor. Voor de rest wel wat kleine kledingwinkels en redelijk wat winkels met eetwaren. Het stadje bevindt zich op 35 km van Maceió en om het halfuur rijdt hier een bus heen en terug. In 2000 had Barra de São Miguel de laagste menselijke ontwikkelingsgraad van de hele staat. Pense Brasil bestaat hier nu 3 jaar. 3 jaar geleden deden de mensen hier niets buiten hun dagdagelijkse taken. Kinderen wisten niet wat het leven buiten het stadje was. Ze hadden nooit de kans gekregen om een muziekinstrumt te bespelen of om een sport te beoefenen. Ze hadden nooit leren schilderen/tekenen, naaien of waren in een bibliotheek geweest. Ze hadden nog nooit een dansles meegemaakt. Oudere mensen waren hier dikwijls slecht te been of volledig buiten conditie wegens gebrek aan beweging. Ze kwamen niet meer buiten de stad en hielden vast aan het weinige dat ze hadden. De mensen hadden hier nog nooit een kerstman gezien of een moederdag gevierd. Ze leefden van dag tot dag, zonder meer.
Nu ik hier ben, lopen de paarden en de kalfjes nog steeds op straat. De vissers gaan nog steeds met een draad + haakje in de zee gaan staan om een vis te vangen. De kinderen kijken nog steeds raar op als ze een blanke zoals mij zien lopen in hun stadje. Maar dankzij Pense Brasil krijgen ze nu wél de kans om een hobby te beoefenen. In het schooltje van de organisatie kunnen ze leren zwemmen, dansen, gitaar of drum spelen, boeken lezen, engelse of spaanse les volgen, circustechnieken uitproberen. De oudere obese vrouwtjes kunnen hier lichamelijke opvoeding of aquagym komen volgen. Ze kunnen er met de computer leren werken en kunnen op vrijdagavond naar de openluchtfilm komen kijken en gratis popcorn eten. Een wereld gaat open voor hen, en ook voor mij.
Het magische rond heel dit project is dat een 23 jarige miljonair uit São Paulo de eigenaar is van de hele NGO. Hij is hier 3 jaar geleden komen wonen in zijn buitenverblijf en heeft beslist om zijn geld goed te besteden. Hij kocht een bus waarin hij de mensen kon vervoeren om een daguitstapje te doen en organiseerde feestjes voor de hele stad. O Zezeco is hier God. Hij geeft letterlijk miljoenen uit aan zijn organisatie. De vrijwilligers mogen elke middag gaan eten op zijn kosten en worden vergoed voor hun verplaatsing met de auto. Hij organiseert moederdag- en kerstfeestjes waar hij 4000 cadeautjes (bv. tupperware doosjes of speelgoedautootjes) uitdeelt. Ik heb hem daarnet ontmoet toen we naar zijn huis gingen om iets af te geven. Een prachtige villa boven op de berg met zicht op de hele stad en de baai. Het leven daarboven is mooi. Hij zorgt ervoor dat het leven beneden de berg elke dag mooier wordt. Zijn vriendin geeft engelse les aan de volwassenen, als vrijwilliger. Hen hun ding zien doen is precies een sprookje dat werkelijkheid wordt.
Ik ben ondertussen weer aan het afkicken van darmflorapillen die ik sinds ik hier ben toegekomen moest slikken. Het is hier gevaarlijk zomaar iets in een sandwichbar te kopen. Je hangt er meteen aan bij de minste onoplettendheid. Stront aan de knikker inderdaad!
Genoeg details, ik wil mijn fans houden. Nu jullie weten hoe het hier wat in elkaar steekt kan ik mijn volgende blogs weer wat vrolijker maken. Morgen heeft O Zé hier een feestje gepland. Hij heeft een Carnavalskar gehuurd en t-shirtjes met zijn kop op laten maken. Een paar honderden, allemaal uitgedeeld hier in 't stadje. Morgen zal hier overal al Carnaval gevierd worden met de vrienden van Zé, de hele stad dus. Hij heeft alles werkelijk tot in de puntjes verzorgd. Ik heb de liters bier al in zijn garage zien staan. Ik zorg binnenkort voor de nodige foto's en uitleg. Zal er dan ook wat van mijn nederig onderdakje (goeie woordkeuze) trekken. Nu eerst naar de Ongie lopen om dit te kunnen uploaden, want Djannie's casa heeft geen internet helaas.
Aan alle ondergesneeuwden. Laat jullie verwarmen door mijn vertederende verhaaltjes. Ik denk aan jullie en smeer mij nog eens in. 't Was hier weer bloedheet vandaag :)

Até logo meninos!

Djannie!