Het is alweer éventjes geleden dat ik nog wat van me laten horen heb maar ik heb een goed excuus genaamd CARNAVAL! Het was een drukke maar o zo leuke week. Tot gisterenavond dan toch, maar dat verhaal komt later beste lezer. Ik zal beginnen waar ik de vorige keer geëindigd was, want zo gaat dat bij een blog. Vorige week donderdag gaan waterskiën. Mijn beentjes staan er nog strak van. Het water in de zee daar smaakte zout inderdaad, het maakte het dorstige weer nóg dorstiger.  José Nicolau, de eigenaar van de NGO waar ik werk had me geïnviteerd voor een ritje te water. We gingen richting praia de Gunga, een strand vlakbij Barra de São Miguel, nuja vlakbij... Eén klein detail was hij me haast vergeten zeggen, ik moest er naartoe skiën, zij gingen te boot. "Je moet elke dag van je leven iets nieuws uitproberen" zei hij me, en met die wijze woorden deed ik moedig mijn reddingsvestje aan. In het begin had hij me goed liggen, letterlijk dan. Van rechtop staan konden enkel de toeschouwers op het strand vlakbij praten. Nicolau vertelde me tot in de puntjes wat ik moest doen, maar ik kreeg géén demonstratie. Toch een halfuurtje water gehapt. Daarna besloot hij met zijn 69 jaartjes even te tonen hoe een man met naam de beentjes strekt. Ik was erg onder de indruk. Hij moet het wel erg goed gedemonstreerd hebben want daarna ging het als niets, of laat ons zeggen in ieder geval beter. Ik deed een paar toertjes op het wateroppervlak en zette mijn ski tenslotte in een hoek richting Gunga. In 1 vlotte rit daar aangekomen viste Nicolau een oesterboertje uit het riet die ons voorzag van wat lekkers. Oesters met lemoen en een beetje olijfolie... Njammie njammie, zo maken ze ze bij ons niet. Na het prachtige praia de Gunga voeren we terug richting Barra. Zij alweer te boot, ik te ski. Deze keer wou ik slalommen, de mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dikwijls beweer de zotste truukjes aan te kunnen na een korte initiatie. Laat ons zeggen dat Nicolau mij die dag wat beter leerde kennen. Tot vervelends toe mocht hij steeds weer het bootje keren om op de ene plek een ski uit het water te vissen en op een andere mezelf en mijn eergevoel. Het slalommen laat ik ondanks het grote talent dat ik ervoor bezit dus nog maar even achterwege.

Nadien besliste ik van de gelegenheid gebruik te maken om hem te vertellen dat ik het gevoel heb dat ik méér kan doen in de Ongie. Hij is tenslotte de baas en ik dacht mezelf eventjes te verkopen. Na een strategisch gesprek besliste hij dat ik volkomen gelijk had. Wanneer niet he? Toen ik 's avonds op de Ongie kwam stonden opeens alle collega's klaar om met mij een les samen te stellen. Het is dus nóg maar eens bewezen, in Brazilië geraak je nergens zonder de juiste contacten, zelfs niet in een NGO :) .

Later die avond nam ik de laatste bus richting Maceió. Ik zou er bij een collega blijven slapen om bij de morgenstond de bus naar Recife te nemen. Zo verliep het inderdaad en om 4h30 voerde Klebison mij alweer op zijn mototaxi naar het station. 6 saaie busrituurtjes later kwam ik aan in Recife. Het goot er water, maar zelfs water kan Carnaval hier niet in het sop  laten vallen. De Braziliaan danst moedig en zonder smeltvrees verder. In Recife had Nicolau voor mij een slaapplaats geregeld bij een goeie vriendin van hem. Ze had 3 kinderen van mijn leeftijd en een appartement met zicht op zee. Hij zei dat ik hem erg deed denken aan die vrouw en dat het zonder twijfel zou klikken als tussen een wijsvinger en een muis. Hoe kon ik zo'n voorstel afslaan? Via couchsurfing had ik trouwens al enkele connecties in Recife. Ik wou per sé daarheen en ook naar Olinda (vlakbij Recife) met deze dagen van overdaad omdat velen me tijdens mijn reis al verteld hadden dat dit het beste Carnaval van Brazilië was. Rio is duur en overbevolkt, als je er mee wil doen in het feestgedruis moet je een duur ticketje kopen, voor een plaatsje in Sambodromo tijdens het défilé van de Sambascholen betaal je gemakkelijk 1000 Reais ( ong. €450). Salvador heeft ook lekker Carnaval maar ook daar wordt je portemonneetje geplunderd. Recife heeft Carnaval overal en rondomrond, gratis maar zeker niet voor niets. Olinda (letterlijk "Oh mooie stad") heeft de beste verkleedpartijtjes. Alweer, voor wie mij een beetje kent, you say "verkleedpartijtje" you say Da Jane ;) .

Ik werd er warm ontvangen en ging met familiegezelschap én familie-outfit richting Galo da Madrugada, dé openigsstoet van Carnaval in Recife. Elk jaar fabriceren ze op 1 van de vele bruggen daar een gigantische haan speciaal voor dat feest, cfr. facebookfoto's. Eduarda, het nichtje van Lavinia bij wie ik verbleef, klampte een journalist aan in de straat en zo werd ik live op TV geïnterviewd als Belge in Recife voor Carnaval. De man vroeg of ik aan het genieten was van Carnaval en hij verbleekte eventjes toen ik "nee" antwoordde. Ik had even het gevoel hem een hartaanval te hebben bezorgd met mijn slecht mopje en herpakte me dus door te zeggen "tuurlijk wel, is het mogelijk je niet te amuseren hier?", vervolgens ging zijn bloed weer stromen en smeerde ik hem subtiel richting feestgedruis.

Eduarda en fam. hadden connecties en konden tijdens de praalstoet binnengeraken op het 4de verdiep van een gebouw recht tegenover de plaatsen van de gouverneur van Recife. Say whaaat? Vandaar boven hadden we een prachtig zicht op de menigte. De straten waren beladen met feestgangers, er was geen straatsteen meer vrij! De mama's van de familie hadden voor lekkernijtjes gezorgd (rauwe bonen, gekookte bonen...) en er was bier en een toilet ter plekke. De passerende trio's (voor nieuwe lezers: dit zijn de carnavalswagens, vergis je niet!) zorgden voor genoeg muziek tot bovenaan het gebouw. We waren af en toe eens beneden gaan meegenieten van de beestenmassa maar toen het té druk werd gingen we weer naar boven. In die korte tijd had ik trouwens een regenvestje of 10 kunnen verzamelen. Ze delen ze daar uit alsof het snoepjes zijn. De slogan geldt dan ook simpelweg: "In geval van poeperij, gebruik een regenvestje!". Ge gaat nie zeggen da je 't niet begrepen hebt he. Terug boven stak ik mijn rubbertjes naarstig weg met als plan in het achterhoofd ze uit te delen eens terug in de Barra. Daar lopen namelijk nogal wat bezwangerde tieners rond en ik kan ze hier toch niet gebruiken, tenzij ik mijn kamer wil versieren met ballonnen.

Ik was geshockt toen ik een groep van 10 gewapende politieagenten zag uitrukken en in het wilde weg zag kloppen op enkele jongens, tot bloedens toe. Het was voor het politiecorps blijkbaar ook feest want ze leken zich te amuseren. Ik mocht dat onschuldig geknuppel nog een paar keer aanschouwen, soms zonder enige aanleiding. De drank en de zon lieten de gemoederen misschien wel wat verhitten tussen sommige warmbloeden maar de manier waarop de politie te werk ging was beestachtig. De familie keerde huiswaarts en ik bleef achter met Eduarda and friends. We dansten frevo in de gietende regen en dronken skollekes (plaatselijk bier) om de dag goed af te sluiten. Het was een adembenemende ervaring  geweest, Carnaval in Brazilië, heel wat nieuwe dingen gezien. Zo zag ik in de regen een kerel met de benen open staan temidden zijn groepje vrienden  en temidden de straat. Langs zijn benen liepen er enkele straaltjes vocht, regen dacht ik. Na een minuutje greep hij zijn biertje, opende de broek en spoelde het een en het ander weg. Verdacht, maar mijn Real was nog niet gevallen. Toen ik een halfuurtje later een vrouw in de menigte hetzelfde zag doen besefte ik wat er aan het handje was. Sommigen plassen hier gewoon de broek vol en spoelen het zeiksel weg met wat bier. Alcohol ontsmet inderdaad maar ge moet dat zinnetje nu ook niet gaan uitmelken vind ik. Brasiiiil!

De volgende dag ging ik met Lavinia naar Olinda. Ik had al veel verhalen gehoord maar wist niet goed wat ik moest verwachten. Het stadje was alleszins prachtig! Toen de toestroom van carnavalspakjes plaatsvond kon ik niet stoppen met lachen. De mensen in Olinda waren rasechte carnavalsgangers. De leukste outfits die ik ooit gezien heb, en zo inventief! Ook al ben ik in België de eerste om mij te verkleden, daar stond ik temidden mijn gelijken, zonder pakje! Misschien nog een geluk bij een ongeluk want op die manier kon ik op mijn gemakje foto's nemen van mijn helden. De straatjes van Olinda waren heel erg steil en de bloco met muzikanten moesten dus bergaf, maar zo moeilijk is dat niet he, zeker als alles wat gesmeerd loopt. Het was een drukke maar hilarische bedoening. Mijn rechtervoet zette een stap met die van de persoon voor en die achter mij en zo ging dat voor mijn linkervoet ook. Je kon er op de koppen lopen! Lavinia was haar ex-lief (hij was 60) tegen het lijf gelopen in de straten en hij daalde mee af. Zijn lichaam was misschien oud(er) maar hij schreeuwde nog het luidst van allemaal. Was het de dreupelkes of zijn Hollandse roots, Kees mag het weten maar hij had zijn oranje feestneus op. Toen het zonnetje onderging bleef ik alleen met hem achter. Hij had nog zin in een feestje zei hij. De zoon van Lavinia had me wel gewaarschuwd voor zonsondergang in Olinda. Blijkbaar kunnen de jongens daar zich dan al eens vergissen van mond of van hapje. Met Carnaval heeft niemand hier trouwens een lief, schrijft de regel voor. Gelukkig had ik mijn opa bij de hand, of liever, had hij mij bij de hand vast. Alle mannen die nog maar in mijn richting keken kregen meteen het antwoord: "ge moet er nog nie eens aan denken, vriend!". Haha, een beetje  genant maar wel praktisch :) . We liepen verder door de frevo-straten toen ik plots mijn broek voelde lichter worden. Ik keek in mijn rechterzakje en zag niets. Bizar, daar zat normaalgezien mijn prehistorische gsm. Ik keek rechts van mij en zag een Braziliaan het hoofdje schudden en de lipjes krullen. Zijn naam was haas en hij wist van niets zeker? Ik greep hem in een vlaag van colère bij de broek en beval hem mijn walkie-talkie terug te geven. Dat ding had al een rivier overleefd en meerdere ongelukkige valpartijen, die boef verdiende zo'n pareltje niet! Hij haalde z'n blauwe mobieltje boven en zei dat hij van niets wist, maar deze gringa liet zich niet zomaar afborstelen. Ik greep naar zijn zak (BROEK... zak!) toen een ander zich ermee kwam mee bemoeien, ik zei dat ik, was het nu gestolen of eventjes geleend, mijn gsm terug eiste en de kerel zag mijn dat ik desnoods mijn tanden in het hele zaakje zou zetten. De tweede man haalde mijn gsm tevoorschijn en zei dat hij 10 Reais wou om mij geholpen te hebben. Ik greep mijn gsm maar werd achtervolgd door de "redder in nood". Mijn gepensioneerde wou hem afwimpelen maar dat was niet zo simpel. Tot 2 maal toe kwam de kerel terug om geld vragen, ook al wisten we dat híj míj bestolen had. Later zei hij dat hij opa kon vermoorden als hij dat wou maar we kregen hulp van de menigte en hij droop af. Door de adrenalinestoot was ik vergeten hoe gevaarlijk het hier wel kan zijn om tegen een boef in te gaan. Ook al was hij waarschijnlijk meer geschrokken van mijn actie dan ik van de zijne... De volgende keer laat ik mijn bakje gaan, ondanks de nauwe band die ik ermee heb. Het leven is al zo kort, ik wil het niet nog wat inkorten.

Maandag gingen Lavinia en ik met haar yoga-leraar en zijn hollandse vrouw op stap naar het Carnaval van de Maracatú, in de krottenwijk van Olinda. Zoveel kleur en wat een zalige kostuums. Maracatú is een hele traditionele manier van carnaval vieren. Een mix van tradities van de oude Indiaanse stammen en de Afrikaanse slaven. De gigantisch gekapselde strijders verdedigden de koning en koningin van hun stam door rond te draaien met een stok en met wat koebellen op hun rug. Te midden dat alles liep ook nog een vrouw met een paard tussen de benen en een bedelende dorpsgek. Heel erg grappig om te zien. Na een kleine yoga-initiatie later die dag ging ik nog uit in Recife Antigo met wat couchsurfers en zag ik het concert van Seu Jorge, een ex-dakloze die ontdekt werd op straat en nu alle harten van de Brazilianen én ook van mij heeft veroverd. Ik kende hem al van in België en was zóó blij hem eindelijk eens live aan het werk te zien. Z'n band was ook verkleed en ze gingen goed uit de bol.

Gisteren keerde ik terug naar Maceió. Net voor mijn terugreis nog een couchsurfende Belg ontmoet in Olinda. We hadden al tijdens het hele carnavalsgebeuren proberen afspreken maar het was ons nog nooit gelukt. Hij werkte de helft van het jaar in Olinda en de andere helft in Senegal. Hij zat er in de immobiliën en Carnaval was dé periode om zaken te doen.

Toen ik in Maceió aankwam hielp ik er een gestrande Italiaan. Hij zou de dag erop een meisje ontmoeten die hij op facebook had leren kennen. Hij zocht enkel nog een plaats om de nacht door te brengen. Ik nam hem onder mijn vleugels en hij kwam mee naar de Barra waar hij in de pousada een kamertje huurde. Ik wist wel niet wat ik zag toen ik terugkwam in mijn kamer. VOLLEDIG LEEG! Alle posters van de muur, er was niets meer! Ik ging naar beneden en vroeg wat er gebeurd was. De kotmadam zei dat ze mij een grotere kamer wou geven en dat ze dus haar dochter had bevolen al mijn spullen op te ruimen en in een kartonnen doos te steken. Ik voelde mij geschonden in mijn privacy en zei haar dat kartonnen doosje alles voorstelde wat ik hier heb in Brazilië. Ik wist dat ze mijn kamer had verhuurd ook al zei ze van niet. Ik betaalde ook voort tijdens mijn verblijf in Recife dus ging ik onderhandelen. Ze had tenslotte de foto's van mijn liefje van boven mijn bed gehaald en de tekeningen van mijn nichtjes van de muur. Ergens trek ik de grens. Ik zei dat ik het geld dat ze verdiend had met mijn kamer tijdens Carnaval van mijn betaling de volgende maand zou trekken maar na heel wat Braziliaans gebrabbel heb ik genoegen genomen met een grotere en betere kamer, mét plafond. Ik was al de straatgesprekken ondertussen wel meer dan beu en na de luxe-kamer in Recife leek de gedachte aan 5 keer wakker worden per nacht door straatbagarre en muggeprikken weer zoveel minder aangenaam! Ondertussen is de wind gaan liggen en zijn de gemoederen bedaard. De Italiaan is vertrokken  met zijn Braziliaanse en de Sambaschool Tijuca heeft het Carnaval in Rio gewonnen. Morgen gaat de NGO ook weer open dus het normale leven begint hier opnieuw. Ook al is het volgende zaterdag weer bloco in de straat.

Ik moet nu gaan want mijn maag is ondertussen zo groot als een knoopsgat en mijne muggespray is zoek. Ik heb trouwens het voornaamste wel verteld nu in dit Braziliaans halfuurtje :). Veel plezier bij de opwarming van Europa en tot in den draai!

Beijinhos,

Janne!