Zaterdag was een feestje. Ik ging 's avonds met de muziekleraar van Pense Brasil naar Maceió om er een optreden van zijn band te zien. Vibraçoes (Rasta) is de naam, ze zijn te vinden op YoubiTubi zoals ze hier zeggen! Eerst gingen we naar Klebson z'n huisje. Hij woonde er samen met 2 van de bandleden. Het was een klein gammel ding in een arme wijk in Maceió. Het was er desalniettemin wel gezellig vertoeven. Ook al moesten ze die avond nog een concert geven, ze hadden precies alle tijd van de wereld. Klebson nam me mee op zijn motor naar het huisje van de voornaamste bandleden. Daar stond een middelgrote tourbus op ons te wachten. Ik ontmoette de rest van de rastafari en ze gaven me  10 cd's van hun band, om eens terug thuis de rasta-boodschap te verspreiden. Ze hoopten zo misschien ooit in ons kleine Belgenlandje op het podium te kunnen jammen. Take a chill-pill! Ik vertelde ze over Reggae Geel en de oogjes gingen fonkelen. Ze hebben hier enkel twee grote festivals: Rock em Rio in Rio de Janeiro en SWO in São Paulo. Die eerste is het grootste festival ter wereld en ontvangt elke editie net geen 1.5 miljoen festivalgangers!!!!!! Ongelooflijk. Daar kan onze Rock Werchter nog een puntje aan zuigen, maar ik heb gelezen op het internet dat ze met dat zuigen druk bezig zijn. Om 11h moesten we toch vertrekken zei Klebson want rond 1u ging de band spelen. Chill, no stress! Wij gingen met de motor zodat hij me 's avonds nog naar huis kon brengen, de rest van de band ging met de bus, de negga's of brothers  (zoals ze elkaar noemen) werden allemaal individueel opgepikkerd aan hun rastahut zodat ze elkaar tijdens de rit konden helpen relaxen. Uren later, toen was het ongeveer 4u 's ochtends, begonnen ze aan hun set. Het was feest en total Rasta-vibrations. Ik haalde de zon uit haar bedje en nam haar mee up the road. Toen haar straaltjes de haan z'n keel deed kriebelen kroop ik onder mijn dakpannen en sliep het klokje rond. Ik werd wakker door té veel muziek in m'n straat. Toen ik beneden kwam zeiden de meisjes van de pousada dat er alweer een bloco de carnaval door de straten rolde. Ik pakte m'n zak en vertrok op verkenning. Een collega op straat vertelde me terug te keren en m'n camera te halen. Wat een geluk! Tscheen een drag-queen-bloco te zijn. Ai Jesús, wat een grappig zicht. Opa's, papa's en vele jonge Braziliaanse macho's, van de eersten tot de laatsten verkleed als vrouwen. En wat zagen ze er sexy uit. Met baard en snor en valse wimpers. De droom van elke man... Geen zorgen, ik heb foto's, voor elk wat wils...  voor hen was 't vooral wat pils. De avond eindigde in een verkiezing van de prachtigste straffe tiet gevolgd door een echte drag-queen-show. Zijn/haar haar verkende alle hoeken van de straat. Voor ik terug in mijn kamertje belande kreeg ik er nog een nieuwe familie bij en een klein zusje dat me leerde samba'en. Ze inviteerden me voor een groot diner de middag erop bij hen thuis. Ik ging akkoord en ging richting Bedlehem. De volgende dag, om 11u zoals afgesproken, geen mens te bespeuren. Om 12 uur een hulplijn ingeschakeld en tenslotte om 12h30 uit pure miserie dan maar met collega's gaan lunchen. De dag daarop mijn "familie" weer tegen het lijf gelopen die me vertelden dat ze me overal hadden lopen zoeken maar dat ik nergens te vinden was. Ik zei dat ik zoals afgesproken om 11 in de NGO zat, daar hadden ze gezocht zeiden ze... Om 12h. Ik was er om 12h. Ahnee om 13h dan... Ik was e... Euhm ik bedoel om 14h. Ok, twerd me al snel duidelijk dat Brazilianen veel beloven maar weinig doen. Dezelfde kerel had me uitgenodigd om de dag erop met een hele groep te gaan zwemmen op een prachtig strand hier in de buurt. Hij zou me komen oppiken om 7h. Een halfuur later was hij met iemand aan het overleggen en toen hadden ze het al over deze week. Een uurtje later bracht hij het onderwerp nog eens op en toen was het al voor ná carnaval. Het chronisch uitstelsyndroom is onze Braziliaanse middenman niet geheel onbekend.
De laatste dagen weer les gegeven aan de kindjes. Ik vertel hier vooral met beeldmateriaal over de wereld, over de verschillende godsdiensten, over de dingen die ze zeker eens moeten gezien hebben, tenminste op foto. Vandaag had ik het ook over de sneeuw in België en over de Damse vaart. Ik toonde foto's van onze koning en koningin en de prinsen en prinsessen. De kindjes keken me stomverbaasd aan. Alle meisjes zeiden spontaan "Oooooooooh wat is ze moooi!" over Mathilde. Ze konden amper haar gezichtje zien, maar ok!
Voor de rest gaat alles hier goed in Barra. Ik geef minder les dan ik verwacht had, elke dag een uurtje of 2, maar hang wel de hele dag rond op de Ongie. Het leven is hier ook zo verschrikkelijk kalmpjes, en de Brazilianen vinden het héérlijk! Een beetje werken, een beetje luieren, lekker vettig eten en 's avonds op straat wat kuieren. Het is wel leuk moet ik zeggen, maar toch is het soms moeilijk te zien dat ze hun arme toestand zo makkelijk aanvaarden. Ze hoeven hier niet veel te werken om gelukkig te zijn, zoveel is duidelijk. Overlaatst was ik aan het dansen in een bartje vlakbij mijn straat. Plots ging een straatlamp uit. Ik keek en zag dat een frietjesverkoper met een lange ijzeren staaf elektriciteit probeerde af te tappen van het netwerk. EXTREEM GEVAARLIJK! Die man had het uiteraard nog vaker gedaan en hij slaagde er zonder veel probleem in zijn frietvetkarretje aan te sluiten op de lopende elektriciteitsdraden maar zoiets maak je bij ons gewoon niet mee. Ik stond gisteren ook in de rij bij de post. Amper 3 man voor mij en een halfuur moeten wachten. Ik dacht dat ik er met mijn kaartjes snel vanaf zou zijn, niets was minder waar! Toen het eindelijk aan mij was haalde ik het énige kaartje boven dat richting Spanje moest gaan. De arme kerel kreeg waarschijnlijk zijn eerste kaartje richting Spanje op zijn ontbijtbord. Maar liefst 7 postzegels moesten erop, 3 verschillende types. Chanceke dat ik klein geschreven had. Daarna nog twee keer afstempelen en ready to go, dacht ik! Ik durfde haast niet om me kijken maar toen ik het toch deed zag ik dat het kleine postkantoortje vol stond. Mijn warmte-uitstotende rooie hoofd werd nog roder. Ik kon niet snel genoeg het kantoortje verlaten. Dat deed ik en ik ga er in de eerste weken niet meer binnen. Ik denk dat de volgende update voor ná carnaval zal zijn, tenzij ik ervoor of tijdens nog een gaatje vind.
Ik hoop dat de studentjes goeie resultaten mogen verwelkomen en dat de snowboardjes weer hebben kunnen genieten van hun weekje buiten de kast. Veel plezier terug tussen de schoolbanken!
Beijinhos,
Djannie