Het gezin waar ik de laatste dagen in vertoefd heb was de max. Ik werd er zó erg warm onthaald dat het mij pijn deed afscheid te moeten nemen. Als vriendin van Carla was ik ook hun vriendin. Ze behandelen me alsof ik hun dochter was, ook al lijkt dat misschien wat vreemd in een zwart gezin (ze hebben hier nochtans ook een facteur).  Mijn bordje met bonen en rijst at ik elke dag netjes leeg. Het was niet mijn favoriete dagelijkse kost, maar Jeroen Meus paste nu eenmaal niet meer in mijn trekkerszak. Carla leerde ik kennen toen ze met haar moeder op weekend was in Rio. Zij sliepen samen met mij en nog 7 anderen in een klein kamertje van 10 m². Raar maar waar leerden we elkaar al snel van dichterbij kennen. Ze woonde al 6 jaar in Zwitserland maar was nu weer 3 maand in Brazilië omdat ze haar familie miste. Die woonden in Salvador. Ik zei dat ik er ook heen ging 2 weken later en ze stelde voor dan zeker iets te gaan drinken samen. Ik had daar eigenlijk al een couchsurfing-host maar ik wou zeker ingaan op haar voorstel. 3 dagen voor mijn aankomst belde mijn couchsurfinghost af, haar familie was op bezoek en haar huis zat vol. Toeval of niet, maar Carla sprak me dezelfde dag nog aan op het alomgekende smoelenboek, waar anders. Ze vroeg of ik al in Salvador was en of ik nu nog een slaapplaats had. Ik melde haar dat mijn host net afgebeld had. Ze nodigde me uit in het huis van haar zus, waar ik zonder problemen 2 dagen zou mogen blijven.
Het huis van de familie da Silva was mooi en groot.  Zoals al gezegd in mijn vorige blog woonden ze er met 5 maar er kwam geregeld wat binnen en buiten gelopen. Claudia (oftewel Cacao volgens Carla) was trouwens 4 maand zwanger van een jongetje. Ze had er daar al eentje rondlopen van 8 maar die was van een andere man. Het snoodaardje heette Klebe en was een sloeber tot in het diepste van zijn zwembandjes. Zoals met de meeste sloebers, klikte het meteen tussen mij en dat meneertje kattekwaad. Als hij in bad moest verstopte hij zich onder de zetel, waar hij zich op wonderbaarlijke wijze netjes onderwrong. Hij vond er ook alle plezier in mensen te doen schrikken, op de meest onverwachtse momenten. Ik hoop maar dat Claudia's water niet opeens breekt als hij zo nog eens op dreef is. Hij liep ook de hele dag in zijn adamskostuum rond, zonder gène, en liet zich regelmatig vallen op de grond, waarschijnlijk om zijn schokdempers te testen of om te zien of hij nog wat moest bijtanken. Na een dag deelde hij ook al zijn snoep met mij. Ik was duidelijk opgenomen in de circle of trust, een smoelentrekker waardig!
Maandag gingen Carla en ik naar het historisch centrum van Salvador. Onderweg pikten we haar nicht, een jonkheid van 42, nog op die daar in de buurt woonde. Ze heette Selma en vroeg of ik geen vriend had waarmee ze kon trouwen om dan naar Europa te komen wonen. Ik zei dat ik er eventjes over na moest denken. Aan de vrijgezelle mannelijke lezers onder jullie, wees gewaarschuwd: ik kan jullie in de komende dagen contacteren ivm een verzoekje van Selma. In het historisch centrum pikte Luciana nog aan bij ons clubje van zotte vrouwmensen. Met z'n 4tjes gingen we wat schone Bahiaanse kerkjes spotten. Lachen, gieren, brullen met af en toe een adempauze tussenin, dat moest wel want het was bergop en we waren allemaal niet echt in topconditie. Na de inspanning uiteraard de ontspanning en Luciana stelde voor om af te sluiten in joligheid, maw met een plaatselijk likeurtje in de  hand. We gingen naar een klein bartje daar in de buurt en ontmoetten nog 2 vrienden van Luciana en Carla. Samen dronken we Traviu of zoiets, een likeur gemaakt van cachaça en kruidnagel. We timmerden het vlotjes binnen. Op de weg naar huis werd ik nog een paar keer nageroepen in de straat... "Oi oi oi Grrrrrringaaaa, tudo bom!?!?", ik viel er duidelijk uit de boot. In de staat Bahia leven vooral Brazilianen met Afrikaanse roots. Zovele jaren geleden kwamen alle Afrikaanse slaven hier toe en hebben dan ook in deze staat hun familie gesticht. Tot op vandaag zie je hier heel erg weinig blanke mensen. Die worden hier dan ook nagekeken alsof hun neus binnenstebuiten staat geparkeerd en regelmatig aangesproken met gringo/gringa. Volgens mij heeft Gringo van Temptation Island hier misschien ook wel z'n wortels liggen. Het is trouwens grappig hoe zwarten elkaar hier aanspreken. "Oi nigga" all over the place. Carla liet me ook weten dat ik discriminerend praat wanneer ik het heb over "zwarten". Dat zeg je hier niet. Hier hoor je "negers" te zeggen. Duidelijk de andere kant van de wereld.
Het avondprogramma was alweer verzorgd door Carla. Het is hier zomer en dus hangen er zomerfestivals in de lucht. Zelfs op maandagavond was er een feestje in de buurt, maar helaas waren de tickets allemaal uitverkocht. Het plan was om toch te gaan en te zien of we aan de deur nog iets konden lospeuteren. Van dat laatste was er amper sprake want éénmaal ter plaatse smeten de zwarte (-markt) verkopers zich op onze auto. Het concert van Harmonia do Samba was al begonnen en dus prikten we de kaartjes op de kop voor een tikje... of zoiets. Het werd een nacht vol bier, plezier, vertier en gezwier met de billen. Ik werd van de ene sambapartner naar de andere gerold alsof ik een tolletje was. De mannen dansten nog harder dan de vrouwen en ze stonden in 't schuim en in 't zweet als een kudde racepaarden. Doorheen de avond rook ik naar 40 verschillende soorten mannen die zich in 't passeren allemaal eventjes aan mijn velletje hadden willen afdrogen. Hoewel dat moeilijk moet geweest zijn aangezien ik zelf ook een stoombadhuidje had opgebouwd. De nacht liep rond 4 uur ten einde en Carla en ik besloten met platte batterij richting huiswaarts te gaan, 2 uurtjes te slapen waarna ze mij op de bus met bestemming Maceió zou hijsen. In het station om 6u45 kreeg ik te horen dat er geen plaats meer was op de bus en dat de volgende bus pas om 19h was. De dag doorgeslapen, nog eens afscheid genomen van de grappigste familie da Silva ooit waarna Marcio (Carla's schoonbroer) mij op zijn crossmotor naar 't station voerde. That's right... mototaxi Marcio, de coolste manier om je hier te verplaatsen.
Op de bus had ik het ongelukkige laatste plaatsje naast het wc gevangen. Ik probeerde gedurende de ganse nacht niet te veel te kijken wat er precies allemaal op de pot gebeurde en ik hield mijn adempje netjes in, telkens wanneer het wc-deurtje open ging. In Maceió zou een kotmadam met blauwe bril mij staan opwachten. Daar zou ik de eerste dagen verblijven om dan te kijken of ik daar goed zat. In het station was er geen blauwe bril te zien. Het was daar 1 uur verschil met Salvador dus ik dacht dat we verkeerd hadden afgesproken. Ik probeerde een telefoon vast te krijgen om haar te bellen toen ik werd overvallen door krullenkopke met blauwe bril in de hand... "Djannie?????, I'm sorry but I overslept and then I looked at my clock and I thought Oh no.. blablabla!" Een ratel met een lijfje aan. Ik moet eerlijk zeggen dat ze er wat gek uit zag op het eerste moment, en dan bedoel ik gék, niet als in vreemd. In de auto bleef ze maar ratelen. Ze beging een paar ongewenste manoeuvers en stopte om een gloeilamp uit haar handschoenenkastje te halen. Ze stak haar bril terug tussen haar krullen als een echte verstrooide professor. Later bleek dat ze ook echt professor was aan de faculteit Geneeskunde. Dat verklaarde veel. Ze reed met haar kleine wagentje het strand op, doorheen het verharde zand onder de cocos-bomen. Ze wou me laten zien hoe mooi het hier wel was. Ik wist niet of dit nog zou goed komen. Wonder boven wonder draaide ze het karretje vinnig en ging op weg naar haar huisje waar ze studentenkamers verhuurde. Het huisje had 3 honden en 2 andere buitenlandse studenten. 1 Duits meisje en 1 Argentijnse jongen. Vanmiddag heb ik een afspraak met de chef van de Ongie (zoals ze hier zeggen, de ONG dus) om te bespreken wat ik ga doen en waar ik zal slapen. Heel spannend allemaal. Ik zie het zitten! Ik hou jullie op de hoogte!

Vele groetjes allemaal en tot binnenkort voor meer vrijwilligersverhaaltjes!