Ai que calor!

Man man man, gisteren zit nog fris in het hoofd dus ik zal het maar ineens allemaal op mijn blog smijten. Waar te beginnen?
Bij het ontbijt een eenzame Argentijn vergezeld aan zijn ontbijtplankje (onder het motto: vergezel een eenzame Argentijn bij het klaren van de dag). Hij was een plezier om naar te kijken. Klein, harig, 36 jaar en student in zijn eerste jaar en hij kon niet stoppen met lachen. We besloten al snel om samen te gaan zwemmen op Ipanema beach. Hij ademde al 2 weken de lucht van het hostel in en uit en wist dus perfect hoe het hier in zijn werk gaat. Een persoonlijke gids door Rio de Janeiro.
Lekker vettig ingesmeerd met factor 20 kon er mijn niets gebeuren, dacht ik! De zon brandde op mijn bolleke en het voelde zo maravilhoso! Ipanema beach had heel wat vlees in de kuip. Met mijn westerse bikini aan kreeg ik al snel het gevoel alsof ik mijn jeans vergeten uitdoen was. Man of vrouw, dik of dun, groot of lilliputter... Stringelingeling, de bilspleetexpress was een feit! Zelfs kinderen dragen hier zo'n half lapje stof! Het is onvoorstelbaar hoe vrouwen hier hun bikini willen verstoppen. Mannen zijn trouwens niet veel beter... Ik weet waar Speedo zijn winst haalt. De Brazilianen krijgen volgens mij hun zwembroekje bij hun eerste communie en daar doen ze dan hun hele leven mee, 't is toch strech...
Na een siestinha aan het strand een wandelingetje gedaan met Christian o Argentino, nog steeds met de breedste glimlach die hier te verkrijgen was. Toen begon ik precies al te voelen dat de schaduw van de bomen best wel aangenaam vertoeven was. Christian zei toen dat ik toch van kleur bleef veranderen maar dat was vast de lichtinval :) Ik was tenslotte supergoed gesmout met factor 20.
Toen brak de hemel open en kregen we een gratis warme douche. De ônibus waarmee we terug naar het hostel reden was een gratis sauna. Het leven is hier zeer goedkoop.
Op de weg naar huis kocht ik roze aftersun, naast de 100 soorten zonnecrème was dat het enige verkrijgbare zalfje.  Verdacht... Mensen begonnen mij spontaan aan te spreken op straat. Iets in de aard van: " 't is hier warm he in Brazilië" of "ben je naar 't strand gegaan?". Brazilianen bekijken het graag positief. Ik bevestigde trots maar dacht dat dit een standaardvraag voor toeristen was. Aangekomen in het hostel keek ik in de spiegel en begon te blozen... of niet? De zon vindt plekjes waarvan je niet wist dat je ze had. Rode plekken all over the place.  Onder andere 1 tussen mijn 2 ogen, van de voet van de neusberg tot net over het neusbobbeltje. Iets te hard de atmossfeer willen opsnuiven waarschijnlijk. 1ste taak van de dag: FACTOR 60  kopen!!!!!
Vervolgens beslisten o Argentino e ik om vanavond eventjes te dutten en naar Lapa te gaan om samba te dansen. Daarna een paar uurtjes te slapen en dan naar de Christo Rei te wandelen om 7u 's ochtends om het geld van het treintje uit te sparen voor caipirinha's. (Deze situatie getuigd van mijn naïviteit) Dus ik gedoucht, gegeten, mails bekeken en wachten op de Argentijn... en wachten... en wachten... 23h en nog geen spoor van hem. Dus dacht ik, kzal efkes op mijn bed gaan liggen en binnen een uurtje nog eens kijken. Gevolg: weer in slaap gevallen met mijn kleren aan en mijn vlekjes weggewerkt voor de festa! 's ochtends wakker geworden, omgekleed en klaar om te vertrekken naar de messias, maar alweer geen spoor van onze zuiderse vriend. De receptiedécolletés gevraagd of ze hem al gespot hadden maar zij wisten ook van nx. 3 uur, 1 blog en 2 ontbijten later staat hij hier naast mij met kleine oogjes en een grote glimlach. "Oi Joaninha, tudo bem?" Ondertussen is het al zo vurig geworden buiten dat ik twijfel of ik de confrontatie met het zonnetje uit huis nog aandurf. Sowieso vanavond naar de oefensessies van het Carnaval de Rio en dan later naar Lapa!

Gosto da festa!

Vele zongebrande groetjes en Mamsie: geen zorgen ik gedraag me als een brave dochter!