Buschauffeurs, hier zijn ze de racepiloten onder de minderbedeelden. Ze hebben misschien thuis geen auto, maar op hun werk kunnen ze zich 112% uitleven. Hangen in de bochten, optrekken voor de rode lichten, rechts inhalen, elkaar de pas afsnijden. You name it! Je kan gerust de bus nemen om ergens heen te gaan, maar als hij eraan komt gestoven weet je nooit of hij je de lucht in zal lanceren of mee zal nemen naar betere oorden. Gisteren had ik geluk en nam hij mij mee op bezoek bij dé metroman - O Christo Redentor!
De buschauffeur die me heuvel op reed was een aardige man. Ik vroeg of hij naar Cosmo velho ging en hij herhaalde "Cosmo velho?" dus ik weer "Cosmo velho!" Waarop hij al lachend antwoordde "Cosmo velho..." ik herhaalde nog een laatste keer maar liet mijn frank toen vallen... Lachen met toeristen is niet grappig! Ik ging zitten en hoopte dat mijn maag en mijn ontbijt het goed met elkaar zouden kunnen vinden tijdens de busrit. Ik was mijn touristilleke namelijk vergeten innemen. Toegekomen op de, je raadt het vast al, Cosmo velho volgde ik de troep Braziliaanse petjes met daaronder een camara richting "bilheteria". Damn, nog anderhalfuur wachten op de volgende hemelvaart. Een  wandelingetje kon dus geen kwaad. Als toerist gewapend met de camara in de aanslag besloot ik een locale sympathiekeling wat info over de buurt te vragen. Van zodra ze zich liet verwarren door mijn accent haalde ze er 3 mannen bij. Ik dacht even dat ik zou gearresteerd worden wegens ongewenste vraagstelling maar bleek dat 1 van die mannen 5 woorden Engels sprak en hij dus het meest bekwaam was mij te helpen. Hij vroeg me "What you need". Ik herhaalde in het Portugees dat ik iets zocht in de buurt om mijn tijd nuttig te spenderen waarop alle 3 de omstaanders verdwaasd naar elkaar begonnen te kijken. "Ze spreekt Portugees!". De man ratelde vervolgens dat ik een beetje verder, net voorbij de bushalte op mijn rechterkant, de eerste apotheek van Brazilië zou vinden. Ik ging op stap... Er was niets te zien. Ik vroeg een buschauffeur of hij wist waar het was maar hij zei: "Voor de apotheek moet je naar het centrum toe, ik weet wel niet welke er eerst was!" Duidelijk geen al te groot licht op zijn bus... Ik liep dus nog maar wat verder en kwam bij een paar prachtig oude vervallen huizen terecht, met prachtige kleuren en een klein gezellig pleintje! 2 politiemannen die waarschijnlijk  nog een paar uur pauze hadden in te halen hadden ook nog nooit van de eerste apotheek van Brazilië gehoord, ze wisten enkel dat dat pleintje het "kruidenpleintje" heette, maar daar zagen ze niet direct een link mee. Er kwam een andere camera toe op het pleintje. Er hing een meisje aan vast. Ik vroeg haar of zij misschien van iets meer wist. Ze was Argentijns en reisde alleen. Ze zei dat ze net zoals mij op wachtte om richting Christus op te stijgen en dat de mensen haar hierheen hadden gestuurd. Samen besloten we de puzzelstukjes in elkaar te laten passen.
De vervallen huisjes waren bewoond. Er lag een jongetje te staren uit het hoogste raam van het middenste huis. Ik zwaaide naar hem en riep "Oi!". Hij zwaaide terug, wrong zijn hoofd in zijn elleboogholte en gluurde nog eens. Ik liet mijn sopraan nog eens richting het jongetje golven. Hij toonde met zijn handje dat ik moest wachten en dat deed ik samen met Tamara. Het mini-Braziliaantje deed zijn naam al alle eer aan. Hij liet ons in de hitte staan. Er verscheen een man. We gingen erop af. We vroegen of hij wist waar de eerste apotheek was in Brazilië waar wij al zo lang in spanning op zaten te zoeken. Hij zei dat dat het roze huis moest zijn. We vroegen of we ergens konden binnengaan. Hij zei dat dat niet kon. De huizen waren vanbinnen even oud als vanbuiten maar er woonden wel mensen. Zij waren de eigenaars van dat huis maar hadden geen geld om te renoveren. Ik vroeg hem of ze geen subsidies kregen van de staat aangezien die huizen erfgoed waren. Hij vertelde dat ze waarschijnlijk wel veel geld waard waren maar dat niemand ze wou kopen, gezien de staat van ontbinding en dat de mensen hier geen hulp voor kregen. Hij sloot af met de zin: "Muito triste!", en dat was het ook.
Na een verfrissende cola gingen Tamara en ik op stap richting God's zooneken. Het treinritje was plezant en zijn 43 Reais meer dan waard. Aan de top gekomen was er geen spoor van Sint-Pieter. Enkel nog een lange reeks trappen te gaan. Waarschijnlijk een test. Je kon namelijk ook de lift nemen. De Christus kon zo makkelijk zien wie lui was en wie niet. Maar wat te doen met die vrouw in haar rolstoel? Tricky... Ik beklom samen met Tamara naarstig de trappen.
Aan het eind van de trappen werd ik beloond voor mijn werk. Een prachtig uitzicht! En Allah was o zo groots! De Christo van Lisboa is er niets bij! Waarachtig een wereldwonder! Een uur later betrapte ik mezelf nog steeds starende naar hetzelfde eiland voor Ipanema beach! Het beloofde land? De zwerm toeristen zorgde ook voor heel wat amusement. Allemaal in de prijs inbegrepen. Precies een flashmob. Allemaal namen ze in flashmob dezelfde pose aan. Een rokje was ook niet aan te raden! Mensen gaan plat op hun buik om de Messias toch maar in volle glorie op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen. Bezieling door geloof noemen ze dat geloof ik. En Christus maar toekijken en lachen naar de camera, zou dat ook een test geweest zijn? Ik had na 5 minuten mijn camera alweer weggestoken. Ik had het hele zaakje door. Mooier zou hij toch niet meer worden, zelfs niet vanop mijn buikpositie.
Opeens was het 20h, de rij om uit de hemel te mogen afdalen was lang en niet zo geestig. Ik had al een uur bij mijn Couchsurfbuddy moeten zijn! Maar ik hield het hoofd koel. Zo doet een Braziliaan dat! Mijn trein had vertraging...
Eenmaal afgezakt, naar het hostel gesneld. Mijn maag was leeg en dat was maar goed ook. We gingen zo snel dat ik het het gevoel kreeg mijn schaduw te hebben ingeslikt. In het hostel snel een mailtje gestuurd dat ik bijna ging vertrekken (niet om mij te verontschuldigen voor het laat zijn want dat is hier NOT DONE), een tosta mista binnengespeeld en weer op de bus gesprongen. Mijn nieuwe vriend woondde in Lapa. Het was nog maar 22h en hetwas alweer feest à volonté. Op weg naar zijn appartementje nog 2 kamergenootjes vanuit mijn eerste hostel tegen het lijf gelopen die aan het dineren waren op een terrasje, fotootje genomen en de weg verdergezet richting mijn host, Eduardo.
Alweer een kleintje maar plezant! Burgerlijk ingenieur, gastvrij en een goed gevoel voor humor. Hij haalde de evergreen: "mi casa es su casa" boven en vroeg of we nog even Lapa gingen verkennen. Voor mij geen probleem! Hij toonde mij de straatkantjes die ik nog niet had gezien. Ze stonden vol stoepmadeliefjes. Geen gewoontjes. Eerder tweeslachtig. Het wemelt er van de straffe tieten. Met hun ingeslikte baard in de keel en hun silicone heuveltjes behagen ze Jan en alleman. Ze hadden alleszins heel wat vrouwelijke intuïtie want eentje sprak mij aan met mooie meid. De rest van het wandelingetje was leuk en er zat ritme in. Overal percussie! Eduardo kon niet lang blijven want hij moest vroeg gaan werken zei hij. Om 00h lag hij dus in zijn bed en ik op mijn matje. Om 8h was ik wakker en kon maar niet begrijpen dat ik niet gehoord had wanneer hij was opgestaan. Even gluren.... Hij lag er nog! Moest hij niet gaan werken? Om 9h nog steeds geen beweging in zijn kabouterlichaampje. Om 9h 30 hoorde ik iets. Hij ging gaan douchen. Om 10h kwam hij zeggen dat hij vertrok en dat er een sleutel lag voor mij. Ik vroeg hem of hij niet te laat ging zijn op zijn werk maar hij stelde me gerust. Hij was mooi op tijd! :) Ze hebben me hier duidelijk nog niet bestolen van mijn naïviteit... Nog veel te leren dus!

Vandaag ga ik op weg naar Santa Teresa! Daar is vorig jaar een videoclip opgenomen van Snoop doggy dog! Eens zien of ik in het straatbeeld pas...

Voor degene die willen, stuur mij gerust een mailtje hoe het met jullie gaat daar in België of om het even waar ter wereld. Ik ben benieuwd naar hoe mijn vriendjes het stellen! Bedankt voor het lezen en morgen zijn we er meer met weer meer (Cfr. Frank de Boosere).


Vele hete groetjes en sproetjes!